Fundator – Alfred Nobel
| 16.10.2009 | Autor: Mariusz Kosakowski | [ 0 komentarzy ] |
Alfred Nobel
Źródło: Wikimedia Commons
- Wybierasz się do Szwecji?
- Zarezerwuj hotel w Szwecji
- Wynajmij samochód w Szwecji
- Podobne tematy:
- Europa żegna Szymborską
- Karol XVI Gustaw: ‘Nie zamierzam jeszcze ustępować’
- Barack Obama odebrał Nobla w Oslo
- Szwecja - inne artykuły:
- W Szwecji powstaje pierwszy na świecie wieżowiec do uprawy roślin
- Praca w Szwecji - zapotrzebowanie na wykwalifikowanych górników
- Ice Hotel - lodowe łóżko do wynajęcia!
Alfred Nobel, wynalazca dynamitu, urodził się w 1833 roku w Sztokholmie, w rodzinie inżyniera Immanuela Nobla i jego żony Andrietty Ahlsell.
Narodziny człowieka, którego majątek w przyszłości miał być podstawą nagrody jego imienia zbiegły się, o ironio, z bankructwem jego ojca. Dziewięć lat później młody Alfred zamieszkał wraz z rodzicami w Rosji, gdzie jego ojciec prowadził dobrze prosperującą fabrykę produkującą broń dla rosyjskiego wojska. Ojciec przykładał dużą wagę do edukacji syna. W wieku 17 lat młody Nobel władał biegle szwedzkim, rosyjskim, angielskim, francuskim i niemieckim. Jako młody człowiek uwielbiał literaturę i pisał wiersze, które pod koniec swego życia zniszczył.
W czasie podróży, które miały poszerzyć horyzonty młodego Nobla, odwiedził m.in. Szwecję, Niemcy, Francję, Stany Zjednoczone. W paryskim laboratorium poznał chemika, Ascanio Sobrero, który trzy lata wstecz wynalazł nitroglicerynę. To właśnie ona stała się składnikiem wynalezionego przez niego dynamitu (75% nitrogliceryny i 25% ziemi okrzemkowej), a także rodzinnej tragedii. To doświadczenia z nitrogliceryną doprowadziły do wybuchu i w konsekwencji śmierci brata Alfreda – Emila. Mimo tego wypadku, nie przerwał badań.
Alfred Nobel odkrywając dynamit trafił na istną żyłę złota. Ówczesny, szybko rozwijający się świat bardzo potrzebował jego wynalazku, a on dostarczał światu nowych. Syntetyczny kauczuk, sztuczna skóra i jedwab, balistyt (pierwszy z serii prochów bezdymnych), zapalnik to tylko ułamki 355 patentów. Posiadał 20 laboratoriów i 90 fabryk w wielu krajach, m.in. w Rosji, Francji, Niemczech i Wielkiej Brytanii. Prócz chemii i fizyki, Nobel interesował się i znał się na fizjologii i medycynie. Badacze jego życia przypuszczają, że przyczyną tych zainteresowań mógł być jego słaby stan zdrowia. Wierząc, że przed medycyną stoją spore perspektywy rozwoju, ufundował nagrodę właśnie z tej dziedziny.
Nobel wynaleziony przez siebie dynamit i pokazując jak niszczycielską ma siłę, spodziewał się, że to wystraszy ludzi od prowadzenia wojen i przyczyni się do pokoju na świecie. Jednak w tym przypadku kalkulacje genialnego uczonego były błędne. Nobel widząc swoje okrycie w zaprzęgu śmierci i zniszczenia po wpływem wyrzutów sumienia postanowił ufundować Pokojową Nagrodę Nobla, jako swoiste zadość uczynienie.
U schyłku życia, Alfred Nobel w ostatnią swoją wolę wyraził 27 listopada 1895 roku w szwedzko-norweskim klubie w Paryżu. Chciał, aby jego majątek opiewający na sumę ówczesnych 31,5 mln koron szwedzkich (9,2 mln ówczesnych dolarów USA) dzielić po równo między laureatów. W wyniku kłopotów z egzekucją testamentu, pierwszą nagrodę wręczono dopiero w 1901 roku.
Alfred Nobel zmarł na atak serca 10 grudnia 1896 roku w swojej posiadłości w San Remo. Był wynalazcą, pisarzem, podróżnikiem i poliglotą. Cieszył się członkostwem Instytutu Królewskiego w Londynie, Towarzystwa Inżynierów Cywilnych w Paryżu i Szwedzkiej Królewskiej AN w Sztokholmie. Uniwersytet w Uppsali mianował go swoim doktorem honoris causa.
Źródła: wp.pl, tvn24.pl, źródła encyklopedyczne.
W czasie podróży, które miały poszerzyć horyzonty młodego Nobla, odwiedził m.in. Szwecję, Niemcy, Francję, Stany Zjednoczone. W paryskim laboratorium poznał chemika, Ascanio Sobrero, który trzy lata wstecz wynalazł nitroglicerynę. To właśnie ona stała się składnikiem wynalezionego przez niego dynamitu (75% nitrogliceryny i 25% ziemi okrzemkowej), a także rodzinnej tragedii. To doświadczenia z nitrogliceryną doprowadziły do wybuchu i w konsekwencji śmierci brata Alfreda – Emila. Mimo tego wypadku, nie przerwał badań.
Alfred Nobel odkrywając dynamit trafił na istną żyłę złota. Ówczesny, szybko rozwijający się świat bardzo potrzebował jego wynalazku, a on dostarczał światu nowych. Syntetyczny kauczuk, sztuczna skóra i jedwab, balistyt (pierwszy z serii prochów bezdymnych), zapalnik to tylko ułamki 355 patentów. Posiadał 20 laboratoriów i 90 fabryk w wielu krajach, m.in. w Rosji, Francji, Niemczech i Wielkiej Brytanii. Prócz chemii i fizyki, Nobel interesował się i znał się na fizjologii i medycynie. Badacze jego życia przypuszczają, że przyczyną tych zainteresowań mógł być jego słaby stan zdrowia. Wierząc, że przed medycyną stoją spore perspektywy rozwoju, ufundował nagrodę właśnie z tej dziedziny.
Nobel wynaleziony przez siebie dynamit i pokazując jak niszczycielską ma siłę, spodziewał się, że to wystraszy ludzi od prowadzenia wojen i przyczyni się do pokoju na świecie. Jednak w tym przypadku kalkulacje genialnego uczonego były błędne. Nobel widząc swoje okrycie w zaprzęgu śmierci i zniszczenia po wpływem wyrzutów sumienia postanowił ufundować Pokojową Nagrodę Nobla, jako swoiste zadość uczynienie.
U schyłku życia, Alfred Nobel w ostatnią swoją wolę wyraził 27 listopada 1895 roku w szwedzko-norweskim klubie w Paryżu. Chciał, aby jego majątek opiewający na sumę ówczesnych 31,5 mln koron szwedzkich (9,2 mln ówczesnych dolarów USA) dzielić po równo między laureatów. W wyniku kłopotów z egzekucją testamentu, pierwszą nagrodę wręczono dopiero w 1901 roku.
Alfred Nobel zmarł na atak serca 10 grudnia 1896 roku w swojej posiadłości w San Remo. Był wynalazcą, pisarzem, podróżnikiem i poliglotą. Cieszył się członkostwem Instytutu Królewskiego w Londynie, Towarzystwa Inżynierów Cywilnych w Paryżu i Szwedzkiej Królewskiej AN w Sztokholmie. Uniwersytet w Uppsali mianował go swoim doktorem honoris causa.
Źródła: wp.pl, tvn24.pl, źródła encyklopedyczne.
