Europejskie prawo pracy i jego źródła
| 08.10.2009 | Autor: Agnieszka Wałek | [ 1 komentarz ] |
Europejskie prawo pracy - czy i jak wpłynęło na ustawodawstwo państw członkowskich?
Źródło: Wikimedia Commons
- Podobne tematy:
- Aplikacje rekrutacyjne: rosnący rynek z wyraźnym liderem
- Praca za granicą - Komisja zwiększa ochronę pracowników
- Czego uczą się mieszkańcy dawnego Bloku Wschodniego?
- Unia Europejska - inne artykuły:
- PRaktykuj za granicą - 31 maja finał konkursu
- Unia Europejska a kryzys - czy "sześciopak" może pomóc?
- Komisja Europejska: W Brukseli rusza Zielony Tydzień
Europejskie prawo pracy jest regulowane przez Traktat Wspólnoty Europejskiej, dyrektywy i rozporządzenia, które określają jego zakres i główne zasady.
Europejskie prawo pracy zostało wyodrębnione jako specyficzna gałąź regulacji w prawie Wspólnot Europejskich. Normy te znajdują umocowanie w aktach prawa pierwotnego, jak i prawie wtórnym. W prawodawstwie pierwotnym kluczową regulację dla unijnego prawa pracy stanowi Traktat Wspólnoty Europejskiej, kiedyś funkcjonujący pod nazwą Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą z 1957 roku. Dla prawa wtórnego decydującymi źródłami są dyrektywy i rozporządzenia.
Obecna regulacja stosunków pracy na szczeblu prawa wspólnotowego jest mocno okrojona. Funkcjonujący w ten sposób system prawny został zdeterminowany brakiem kompetencji organów Unii do tego, by podejmować kroki legislacyjne w prawie pracy (organy mogą jedynie w tym obszarze poruszać się według zasady subsydiarności, czyli bez podejmowania działań prawotwórczych, jeżeli działania państw członkowskich są w tej dziedzinie wykazują skuteczniejsze rezultaty). Na taki kształt uregulowań wpłynęła też specyficzna procedura stanowienia przez organy UE aktów prawnych z tego zakresu. Bowiem zgodnie z ustępem 2 artykułu 100a TWE w sprawach dotyczących regulujących prawa i interesy pracowników uchwały powinny być podejmowane przez Radę Wspólnot jednomyślnie. Ponadto artykuł 118a niniejszego Traktatu wymaga kwalifikowanej większości przy wydawaniu przez Radę dyrektyw tworzących korzystniejsze warunki dla środowiska pracy, ze szczególnym uwzględnieniem bezpieczeństwa i zdrowia pracowników.
Podobnie jak w wielu innych gałęziach prawa, w których Unia Europejska korzysta ze swojej kompetencji prawodawczej, celem działalności legislacyjnej nie jest ujednolicanie przepisów na obszarze Wspólnoty Europejskiej, a ich harmonizacja. Z założenia mają czynić to dyrektywy, które wiążą państwa członkowskie w zakresie realizacji danego celu, pozostawiając jednocześnie państwom swobodę w doborze środków ich realizacji w odpowiednim terminie. Niedokonanie implementacji (czyli "wdrożenia" dyrektywy do krajowego porządku prawnego w odpowiednim terminie, ustalonym dyrektywą) może skutkować dochodzeniem przez pracowników swoich praw bezpośrednio wywiedzionych z dyrektywy (co byłoby niemożliwe przy terminowej implementacji).
Regulacje dotyczące swobody przepływu pracowników, jako jednej z najbardziej istotnych swobód gospodarczych funkcjonujących w unijnym porządku prawnym, to najistotniejszy akt prawny, jaki wykształciło europejskie prawo pracy. Dzięki tej regulacji obywatele państw Wspólnoty Europejskiej mogą świadczyć pracę na całym jej terytorium, zachowując równe prawa pracownicze i ich ochronę. Służy to prawidłowemu funkcjonowaniu mobilności zawodowej Europejczyków i przyspiesza rozwój gospodarczy.
To szczególna gałąź europejskiego prawa wspólnotowego, zwana też europejskim prawem socjalnym (w Polsce prawo ubezpieczeń społecznych) i obejmująca ubezpieczenia, zabezpieczenie i pomoc społeczną. Głównym celem przyjętych w tej dziedzinie regulacji była koordynacja unijnych systemów zabezpieczenia społecznego. Miało się to dokonać przez wydawanie jednolitych norm kolizyjnych w zakresie stosowania prawa obcego. Kluczową regulacją jest tu rozporządzenie nr 1408/71, ustanawiające następujące zasady:
Zakres regulacji
Obecna regulacja stosunków pracy na szczeblu prawa wspólnotowego jest mocno okrojona. Funkcjonujący w ten sposób system prawny został zdeterminowany brakiem kompetencji organów Unii do tego, by podejmować kroki legislacyjne w prawie pracy (organy mogą jedynie w tym obszarze poruszać się według zasady subsydiarności, czyli bez podejmowania działań prawotwórczych, jeżeli działania państw członkowskich są w tej dziedzinie wykazują skuteczniejsze rezultaty). Na taki kształt uregulowań wpłynęła też specyficzna procedura stanowienia przez organy UE aktów prawnych z tego zakresu. Bowiem zgodnie z ustępem 2 artykułu 100a TWE w sprawach dotyczących regulujących prawa i interesy pracowników uchwały powinny być podejmowane przez Radę Wspólnot jednomyślnie. Ponadto artykuł 118a niniejszego Traktatu wymaga kwalifikowanej większości przy wydawaniu przez Radę dyrektyw tworzących korzystniejsze warunki dla środowiska pracy, ze szczególnym uwzględnieniem bezpieczeństwa i zdrowia pracowników.
Europejskie prawo pracy i jego cele
Podobnie jak w wielu innych gałęziach prawa, w których Unia Europejska korzysta ze swojej kompetencji prawodawczej, celem działalności legislacyjnej nie jest ujednolicanie przepisów na obszarze Wspólnoty Europejskiej, a ich harmonizacja. Z założenia mają czynić to dyrektywy, które wiążą państwa członkowskie w zakresie realizacji danego celu, pozostawiając jednocześnie państwom swobodę w doborze środków ich realizacji w odpowiednim terminie. Niedokonanie implementacji (czyli "wdrożenia" dyrektywy do krajowego porządku prawnego w odpowiednim terminie, ustalonym dyrektywą) może skutkować dochodzeniem przez pracowników swoich praw bezpośrednio wywiedzionych z dyrektywy (co byłoby niemożliwe przy terminowej implementacji).
Swoboda przepływu pracowników
Regulacje dotyczące swobody przepływu pracowników, jako jednej z najbardziej istotnych swobód gospodarczych funkcjonujących w unijnym porządku prawnym, to najistotniejszy akt prawny, jaki wykształciło europejskie prawo pracy. Dzięki tej regulacji obywatele państw Wspólnoty Europejskiej mogą świadczyć pracę na całym jej terytorium, zachowując równe prawa pracownicze i ich ochronę. Służy to prawidłowemu funkcjonowaniu mobilności zawodowej Europejczyków i przyspiesza rozwój gospodarczy.
Europejskie prawo zabezpieczenia społecznego
To szczególna gałąź europejskiego prawa wspólnotowego, zwana też europejskim prawem socjalnym (w Polsce prawo ubezpieczeń społecznych) i obejmująca ubezpieczenia, zabezpieczenie i pomoc społeczną. Głównym celem przyjętych w tej dziedzinie regulacji była koordynacja unijnych systemów zabezpieczenia społecznego. Miało się to dokonać przez wydawanie jednolitych norm kolizyjnych w zakresie stosowania prawa obcego. Kluczową regulacją jest tu rozporządzenie nr 1408/71, ustanawiające następujące zasady:
- zastosowanie jednego tylko ustawodawstwa,
- równe traktowanie obywateli UE,
- poszanowanie praw nabytych,
- zachowanie ekspektatyw.
ewa Kaniecka
2010-02-06, 14:19
mój znajomy pracował w Szwecji 3 lata ciężko pracował i płacił duże sumy na ubezpieczenie i podatki .Wszystko było dobrze jak był zdrowy i płacił około 50 %swych dochodów na różne składki a przede wszystkim na ubezpieczenie i podatki.Niestety jak zachorował został sam ze swym problemem i przez pół roku nie dostawał wynagrodzenia chorobowego nikogo nie interesowało czy ma na leki i badania lekarskie oraz na rehabilitacje .po powrocie do Polski okazało się że tutaj też nie ma możliwości się leczyć ani nawet korzystać ze służby zdrowia.Nie ma również prawa opłacić sobie ubezpieczenia podstawowego ,ponieważ jest pracownikiem Szweckim a nie polskim ...gdzie można znaleźć informacje na ten temat i ewentualną pomoc ???