Wspinaczka skalna – sport dla wszystkich
| 06.10.2009 | Autor: Łukasz Ziółkowski | [ 0 komentarzy ] |
Wspinaczka skalna
Źródło: stock.xchng
- Podobne tematy:
- Nasi rywale na Euro 2012 - reprezentacja Rosji
- "Paragon z podróży" – czyli jak tanio podróżować! + KONKURS "Paragoniada"
- Nasi rywale na Euro 2012 - reprezentacja Grecji
- Cała Europa - inne artykuły:
- Starzenie się społeczeństwa - opublikowano raport
- Poznań Motor Show 2012 – relacja
- Rozpoczyna się 3 edycja konkursu na najlepszy paragon z podróży – „Paragoniada”!
Wspinaczka skalna wydaje się często zajęciem zarezerwowanym wyłącznie dla ludzi o nieprzeciętnej sile i odwadze. Jednakże wbrew obiegowej opinii, każdy może zacząć się wspinać.
Mit pierwszy – wspinanie jest zajęciem niesłychanie niebezpiecznym
Jest to najczęstsza opinia, którą słyszy się od ludzi, którzy nigdy się nie wspinali. Oczywiście wspinaczka skalna, zwłaszcza na wielkich ścianach i na własnej protekcji (wspinacz sam zakłada punkty asekuracyjne podczas wspinaczki) jest niebezpieczna. Również pokonywanie trudnych dróg sportowych może wiązać się ze sporym ryzykiem, zwłaszcza podczas tzw. opadnięcia od ściany. Istnieje wtedy niebezpieczeństwo, że podczas lotu zahaczymy o coś, bądź niefortunnie wylądujemy, co może prowadzić do poważnej kontuzji.
Ale przecież nie trzeba od razu rzucać się na głęboką wodę – należy zacząć od prostych dróg, zaopatrzonych w stałe punkty asekuracyjne. Skala trudności jest szeroka i nawet początkujący znajdą odpowiednie dla siebie drogi.
Można również wspinać się na tzw. wędkę – wtedy lina jest zaczepiona na górze skały (stanowisko, z którego zrzucona jest lina powinna założyć osoba z odpowiednim doświadczeniem!). W takim wypadku nie grozi nam lot po odpadnięciu od skały. Lina cały czas jest nad naszą głową, a my jesteśmy w pełni bezpieczni i zawieszeni - no właśnie - jak na wędce. Również wspinaczka skalna na sztucznych ściankach wspinaczkowych jest bezpieczna. Tam także drogi pokonujemy „na wędkę”, a przed rozpoczęciem wspinania zostaniemy przeszkoleni i nauczeni jak właściwie asekurować partnera, który się wspina. Zawsze można też skorzystać z pomocy instruktora.
Mit drugi – muszę być bardzo silny
Pokonywanie ekstremalnie trudnych dróg skalnych wymaga niezwykłej siły, palców „ze stali” oraz miesięcy, a nawet lat, żmudnych treningów. Ale przecież nie każdy musi pokonywać najtrudniejsze drogi. Wybór dróg i trudności jest bardzo szeroki, a większość ludzi traktuje wspinanie jak rekreację. Już samo poruszanie się w pionie daje wiele radości, bo przecież „najlepszym wspinaczem jest ten, kto czerpie z tego najwięcej satysfakcji”. Ponadto podczas wspinaczki pracują wszystkie partie mięśni i często zdarza się, że po powrocie do domu, boli nas mięsień, o którego istnieniu nie mieliśmy do tej pory pojęcia.
Mit trzeci – wspinać mogą się tylko dwudziesto-, trzydziestolatkowie
Wspinaczka skalna to sport dla ludzi w każdym wieku. Na ściankach wspinaczkowych oraz w skałkach spotkać można zarówno dzieci w wieku szkolnym, jak i ludzi, którzy zbliżają się do emerytury. Wiek nie gra roli – liczą się tylko chęci i wiara w to, że da się radę.
Dzieci mają naturalne predyspozycje do wertykalnego ruchu, są gibkie i zwinne. Więc jeśli zauważymy, że nasze dziecko wdrapuje się na drzewa, albo najwyższe drabinki, może warto pomyśleć o wspinaczce.
Jak zacząć?
Jest kilka sposobów, w jaki możemy zacząć naszą przygodę ze wspinaniem. Na początku warto zobaczyć czy nam się to w ogóle podoba. W tym celu można wybrać się na sztuczną ściankę wspinaczkową. Dobrym rozwiązaniem jest także zapisanie się do sekcji dla początkujących. Wtedy pod okiem instruktora można bezpiecznie i stopniowo uczyć się techniki i nabierać siły. Można również wybrać się na kurs skałkowy, prowadzony przez wykwalifikowaną kadrę. Będziemy wtedy pewni, że przekazywana wiedza jest rzetelna, a na kursie nauczymy się jak bezpiecznie się wspinać. Jest to chyba najlepsze rozwiązanie dla tych, którzy spróbowali już wspinaczki, np. na hali, ale brakuje im obycia i wiadomości merytorycznych. Można też spróbować stawiać swoje pierwsze kroki w skale pod okiem doświadczonego kolegi. Pamiętajmy jednak o tym, że musi być to osoba pewna i zaufana – wspinaczka jest bezpieczna tylko wtedy, kiedy zachowane są wszelkie zasady postępowania.
Wspinaczka skalna na polskim podwórku
W Polsce niewątpliwie najpopularniejszym terenem wspinaczkowym jest Jura Krakowsko-Częstochowska. W ciepłe, letnie popołudnie prawie wszystkie skałki w dolinach Kobylańskiej czy Będkowskiej są okupowane przez wspinaczy. Jest tu wiele dróg o zróżnicowanym poziomie trudności, jednak tym, na co narzeka większość wspinaczy jest legendarne tarcie jurajskiego wapienia – a raczej jego brak, na najbardziej popularnych drogach. Tysiące adeptów tego sportu przez lata stawiało stopy w tych samych miejscach, więc niektóre stopnie są wręcz wypolerowane i ustanie na nich graniczy z cudem. Warto więc poszukać mniej obleganych miejsc.
Ciekawym rejonem wspinaczkowym jest znajdująca się nieopodal Kielc Stokówka. Znajdujące się tam skały kalcytowe charakteryzują się dobrym tarciem. Długość dróg waha się od 12 – 18 metrów.
Coraz bardziej popularnym polskim regionem wspinaczkowym, zwłaszcza dla osób mieszkających na zachodzie kraju, są Sokoliki. Jest to rejon skalny leżący 8 km od Jeleniej Góry. Oferuje wspinanie na drogach ubezpieczonych oraz na własnej protekcji w granitowej skale, charakteryzującej się świetnym tarciem.
Skalne raje Europy
Kiedy już okrzepniemy, nabierzemy doświadczenia i pewności w skale, przyjdzie z pewnością czas na wspinaczkowe podróże po Europie.
Arco to bodaj najbardziej znany rejon wspinaczkowy północnych Włoch. Są tu zarówno długie, wielowyciągowe drogi, jak i krótkie, oferujące sportowe wspinanie. Dodatkową atrakcją są rozgrywane we wrześniu zawody wspinaczkowe z serii Masters, na które zjeżdża się czołówka wspinaczy.
Słynne drogi wspinaczkowe znajdują się także w Dolomitach. Chyba najbardziej znaną formacją są skalne baszty – Tre Cime di Lavaredo, wysokie na 500 m., wyrastają wprost z zielonych łąk. Skały te są bardzo popularne także wśród turystów – można je obejść dookoła. Są także wizytówką Dolomitów – ich zdjęcie można znaleźć we wszystkich przewodnikach.
Najbardziej znane Francuskie regiony wspinaczkowe to Chamonix, Ceuse oraz Verdon. Pierwsze z tych miejsc jest zapewne dobrze znane nie tylko wspinaczom. To także mekka alpinizmu oraz narciarstwa. Prawdziwa górska stolica Europy. Okolice Chamonix słyną z pięknych i trudnych ścian. Na początku wymienić trzeba 200 metrową ścianę Aiguille du Midi, na której znajdują się drogi takie jak Rebuffat, Mazeaud czy Contamine.
Popularne są też wspaniałe, granitowe ściany Grand Capucin, Grandem Jorasses, czy słynne „igły” - Aiguilles Rouges, Aiguille du Roc,
Ceuse to rejon znajdujący się na południu Francji. Zbudowany jest ze skał wapiennych, które oferują wspinanie w pionie, a także na przewieszonych drogach. Większość dróg tego rejonu nie przekracza 60 m, ale znajdują się tu także drogi wielowyciągowe. Atutem Ceuse jest fakt, że skały zorientowane są na południe, wschód i zachód – co pozwala wybrać drogi, które w danym momencie są oświetlone i rozgrzane promieniami słońca.
Z kolei Verdun słynie z długich dróg wspinaczkowych, wysokość ścian dochodzi bowiem do 300 metrów. Tym co w sposób zasadniczy wyróżnia ten rejon wspinaczkowy od innych, jest sposób w jaki dostajemy się pod, a w tym wypadku raczej nad, drogę. Do większości skał dojeżdża się samochodem, a następnie zjeżdża na linach w dół urwiska, aby z dołu rozpocząć wspinaczkę i na koniec dotrzeć do zaparkowanego na tarasie widokowym samochodu. Oznacza to, że trzeba dobrze oszacować swoje możliwości, żeby móc przejść drogę. Zdarza się bowiem, że zjazd do samego podnóża doliny może być trudny, a nawet jeśli się nam to uda, czeka nas długi spacer do samochodu. Rejon ten dzieli się na poszczególne sektory, z których najbardziej znane to L'Escales, Carelle, Mami i Pichenbule.
Wspinacze udający się do Hiszpanii, bardzo często jako cel swojej wspinaczkowej podróży wybierają Rodellar, Sella i El Chorro.
Na koniec warto wspomnieć o niedalekiej i bardzo popularnej wśród Polaków, chorwackiej Paklenicy, której główną atrakcją jest wysoka na 350 metrów północna ściana Anicy Kuk.
