Swoboda przepływu towarów
| 08.09.2009 | Autor: Agnieszka Wałek | [ 2 komentarze ] |
Aby móc w pełni korzystać ze swobody przepływu towarów wszystkie cyfry muszą się zgadzać
Źródło: stock.xchng
- Chcesz pozyskać fundusze unijne?
- Złóż zapytanie ofertowe! >>
- Podobne tematy:
- Przyszły system podatku VAT: przyjazny przedsiębiorcom, sprzyjający wzrostowi
- Kosowo i Serbia mają porozumienie?
- Chiny oskarżają Unię Europejską o polityczną grę w sprawach handlowych
- Unia Europejska - inne artykuły:
- E-learning – efektywne nauczanie w Europie
- Grecja: Venizelos nie zgadza się na kontrolę budżetu
- KE: polski satelita będzie nazwany imieniem ZOFIA!
Najważniejsza ze swobód zapewniających funkcjonowanie wspólnotowego rynku gospodarczego. Jakie korzyści i ograniczenia wiążą się ze swobodą przepływu towarów?
Wprowadzenie swobody przepływu towarów wiązało się z zamiarem zapewnienia cyrkulacji towarów nieograniczonej barierami celnymi, podatkowymi, prawnymi i technicznymi na całym terytorium Wspólnoty.
Dla zrozumienia swobody przepływu towarów, należy wyjść od rozumienia terminu "towar". Prawodawstwo wspólnotowe nie daje nam jednak definicji legalnej, musimy więc kierować się orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Kluczowy jest tu wyrok sformułowany w sprawie dotyczącej podatku od eksportu dzieł sztuki, w sentencji i uzasadnieniu którego za towar uznano każdy przedmiot posiadający wartość pieniężną, który jako taki może być przedmiotem transakcji handlowych. Do towarów nie należą pieniądze w obiegu, nieruchomości, zbywalne prawo do połowu ryb, emisja programu telewizyjnego, licencje, rozmowy telefoniczne, losy loterii promocyjnych (w tych przypadkach stosujemy przepisy o swobodzie świadczenia usług lub swobodzie przepływu kapitału).
Towary podzielić można na:
Jest to najważniejszy, przewidziany artykułem 25 TWE, zakaz bezwzględny, dotyczący państw, ich organów, władz lokalnych i regionalnych.
Cłem w rozumieniu wspólnotowym są rozumiane przez państwo opłaty pieniężne z tytułu przekroczenia granicy przez towar, liczone od wartości, ilości lub wagi. Cła dzielą się na fiskalne, stanowiące dodatkowe wpływy budżetowe oraz protekcjonistyczne będące instrumentem ochrony rynku krajowego przed importem.
Z kolei zakaz wprowadzania opłat o skutku podobnym do ceł ma charakter subsydiarny. Opłatą o skutku podobnym do cła jest każde takie świadczenie pieniężne, które nie jest cłem, ale zostało jednostronnie nałożone przez państwo członkowskie w związku z przekroczeniem granicy przez towar bez względu na jej wysokość, sposób pobrania i cel. Będziemy mieli z nią do czynienia np. przy odpłatach za rozładowanie towaru na granicy.
Zastosowanie art. 25 TWE jest wyłączone, gdy w związku z przekroczeniem granicy przez towar importer uiszcza opłatę w takiej samej wysokości jak wytwórca produktu krajowego, a opłatę nakłada się na tym samym etapie produkcji lub dystrybucji, a podstawą jej nałożenia nie jest fakt przekroczenia granicy, a inne zdarzenie, np. względy ekologiczne.
Państwa są jednak ograniczone koniecznością wprowadzania opłat ekwiwaletnych, co oznacza, iż wysokość opłaty musi pozostawać w bezpośrednim związku z kosztami, jakie musiało ponieść państwo.
Przewidziany artykułem 90 TWE.
Art. 90 ust. 1 wprowadza bezwzględny zakaz dyskryminacji, dotyczący produktów importowanych podobnych do produktów krajowych (zbliżenie jakościowe towarów ma wyznaczać jednolite traktowanie pod względem podatkowym).
Dyskryminacja może przybrać postać bezpośrednią lub pośrednią.
Przy bezpośredniej towar krajowy i importowany pozostające ze sobą w stosunku podobieństwa (stosunek podobieństwa oznacza iż sposób użycia produktów jest podobny lub porównywalny, a produkty zaspokajają te same potrzeby) są odmiennie traktowane na podstawie kryterium pochodzenia, np. są różnice w stawkach podatkowych, odmienność terminów płatności lub zasad korzystania z ulg.
Przy pośredniej przepisy podatkowe literalnie nie rozróżniają traktowania produktów krajowych i importowanych, ale w praktyce wyższe obciążenia dotyczą importerów.
Art. 90 ust. 2 konstytuuje zakaz protekcjonizmu. Państwa członkowskie są obowiązane do powstrzymania się od nakładania podatków, które w pośredni sposób chroniłyby produkcję krajową. Dotyczy on produktów nie pozostających w tak bezpośredniej relacji konkurencyjnej z produktami krajowymi.
Zakazy wprowadzone art. 90 nie odbierają państwom Wspólnoty swobody w zakresie kształtowania krajowych przepisów podatkowych. Jego zadaniem jest znoszenie barier, jakie napotykają towary po przekroczeniu granicy i stworzenie jednolitych warunków konkurencji.
Wprowadzają je art. 28-30 TWE. Instytucja ta uzupełnia zakaz stosowania ograniczeń swobody przepływu towarów o charakterze fiskalnym.
Zakaz ten obejmuje środki podejmowane przez państwa. Państwo jest tu rozumiane (wypracowane w orzecznictwie ETS) jako działalność wszystkich organów i podmiotów wykonujących w sposób bezpośredni lub pośredni uprawnienia o charakterze władzy państwowej oraz działalność podmiotów prawa prywatnego, którym państwo powierzyło realizację zadań publicznych.
Podejmowany środek to każde zachowanie państwa ograniczające import lub eksport towarów, w postaci działania lub zaniechania (do zaniechania niekonieczna jest całkowita bierność państwa, wystarczy nieskuteczność działań). Środkami zakazanymi są przepisy prawa, praktyka administracyjna, orzecznictwo sądów krajowych, interpretacje przepisów podatkowych, czy też wyjaśnienia urzędów.
Z kolei ograniczeniem ilościowym jest każdy przepis, środek państwowy ograniczający częściowo lub zupełnie import lub eksport towarów na podstawie kryteriów takich jak waga, ilość, objętość, wartość lub czas (np. kontyngent, kwota przywozowa i wwozowa).
Środkami równoważnymi (o skutku podobnym do ograniczeń ilościowych) są natomiast środki jawnie dyskryminujące produkty importowane oraz stosowane w odniesieniu do wszystkich produktów, bez względu na pochodzenie, jednak ukrycie dyskryminujące produkty importowane.
Do przykładów takich środków można zaliczyć: licencje eksportowe lub importowe, dyskryminację produktów importowanych, wymóg określonego oznaczanie produktów czy zachęcanie do kupowania produktów krajowych.
Realizują ją następujące instrumenty:
- zakaz stosowania ceł i opłat o skutku podobnym, czyli zakaz wprowadzania barier taryfowych;
- zakaz dyskryminacji i protekcjonizmu podatkowego;
- zakaz wprowadzania ograniczeń ilościowych i środków o skutku podobnym, zwany zakazem barier nietaryfowych;
- nakaz reorganizacji państwowych monopoli handlowych.
- wewnętrzny - przewidujący zakaz stosowania ceł i opłat o skutkach podobnych między państwami członkowskimi w postaci zniesienia i zakazu ich przywracania;
- zewnętrzny - w formie wspólnej taryfy celnej wobec państw trzecich.
Towar wg orzecznictwa ETS
Dla zrozumienia swobody przepływu towarów, należy wyjść od rozumienia terminu "towar". Prawodawstwo wspólnotowe nie daje nam jednak definicji legalnej, musimy więc kierować się orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Kluczowy jest tu wyrok sformułowany w sprawie dotyczącej podatku od eksportu dzieł sztuki, w sentencji i uzasadnieniu którego za towar uznano każdy przedmiot posiadający wartość pieniężną, który jako taki może być przedmiotem transakcji handlowych. Do towarów nie należą pieniądze w obiegu, nieruchomości, zbywalne prawo do połowu ryb, emisja programu telewizyjnego, licencje, rozmowy telefoniczne, losy loterii promocyjnych (w tych przypadkach stosujemy przepisy o swobodzie świadczenia usług lub swobodzie przepływu kapitału).
Towary podzielić można na:
- wspólnotowe, czyli w całości wytworzone na obszarze wspólnotowym lub przetworzone na nim w znacznej części;
- z państw trzecich, czyli takie, w stosunku do których dopełniono wszelkich formalności wwozowych i uiszczono wszystkie należności celne oraz opłaty graniczne.
Zakaz stosowania ceł i opłat o skutku podobnym
Jest to najważniejszy, przewidziany artykułem 25 TWE, zakaz bezwzględny, dotyczący państw, ich organów, władz lokalnych i regionalnych.
Cłem w rozumieniu wspólnotowym są rozumiane przez państwo opłaty pieniężne z tytułu przekroczenia granicy przez towar, liczone od wartości, ilości lub wagi. Cła dzielą się na fiskalne, stanowiące dodatkowe wpływy budżetowe oraz protekcjonistyczne będące instrumentem ochrony rynku krajowego przed importem.
Z kolei zakaz wprowadzania opłat o skutku podobnym do ceł ma charakter subsydiarny. Opłatą o skutku podobnym do cła jest każde takie świadczenie pieniężne, które nie jest cłem, ale zostało jednostronnie nałożone przez państwo członkowskie w związku z przekroczeniem granicy przez towar bez względu na jej wysokość, sposób pobrania i cel. Będziemy mieli z nią do czynienia np. przy odpłatach za rozładowanie towaru na granicy.
Zastosowanie art. 25 TWE jest wyłączone, gdy w związku z przekroczeniem granicy przez towar importer uiszcza opłatę w takiej samej wysokości jak wytwórca produktu krajowego, a opłatę nakłada się na tym samym etapie produkcji lub dystrybucji, a podstawą jej nałożenia nie jest fakt przekroczenia granicy, a inne zdarzenie, np. względy ekologiczne.
Państwa są jednak ograniczone koniecznością wprowadzania opłat ekwiwaletnych, co oznacza, iż wysokość opłaty musi pozostawać w bezpośrednim związku z kosztami, jakie musiało ponieść państwo.
Zakaz dyskryminacji i protekcjonizmu podatkowego
Przewidziany artykułem 90 TWE.
Art. 90 ust. 1 wprowadza bezwzględny zakaz dyskryminacji, dotyczący produktów importowanych podobnych do produktów krajowych (zbliżenie jakościowe towarów ma wyznaczać jednolite traktowanie pod względem podatkowym).
Dyskryminacja może przybrać postać bezpośrednią lub pośrednią.
Przy bezpośredniej towar krajowy i importowany pozostające ze sobą w stosunku podobieństwa (stosunek podobieństwa oznacza iż sposób użycia produktów jest podobny lub porównywalny, a produkty zaspokajają te same potrzeby) są odmiennie traktowane na podstawie kryterium pochodzenia, np. są różnice w stawkach podatkowych, odmienność terminów płatności lub zasad korzystania z ulg.
Przy pośredniej przepisy podatkowe literalnie nie rozróżniają traktowania produktów krajowych i importowanych, ale w praktyce wyższe obciążenia dotyczą importerów.
Art. 90 ust. 2 konstytuuje zakaz protekcjonizmu. Państwa członkowskie są obowiązane do powstrzymania się od nakładania podatków, które w pośredni sposób chroniłyby produkcję krajową. Dotyczy on produktów nie pozostających w tak bezpośredniej relacji konkurencyjnej z produktami krajowymi.
Zakazy wprowadzone art. 90 nie odbierają państwom Wspólnoty swobody w zakresie kształtowania krajowych przepisów podatkowych. Jego zadaniem jest znoszenie barier, jakie napotykają towary po przekroczeniu granicy i stworzenie jednolitych warunków konkurencji.
Zakaz ograniczeń ilościowych i środków o skutku podobnym
Wprowadzają je art. 28-30 TWE. Instytucja ta uzupełnia zakaz stosowania ograniczeń swobody przepływu towarów o charakterze fiskalnym.
Zakaz ten obejmuje środki podejmowane przez państwa. Państwo jest tu rozumiane (wypracowane w orzecznictwie ETS) jako działalność wszystkich organów i podmiotów wykonujących w sposób bezpośredni lub pośredni uprawnienia o charakterze władzy państwowej oraz działalność podmiotów prawa prywatnego, którym państwo powierzyło realizację zadań publicznych.
Podejmowany środek to każde zachowanie państwa ograniczające import lub eksport towarów, w postaci działania lub zaniechania (do zaniechania niekonieczna jest całkowita bierność państwa, wystarczy nieskuteczność działań). Środkami zakazanymi są przepisy prawa, praktyka administracyjna, orzecznictwo sądów krajowych, interpretacje przepisów podatkowych, czy też wyjaśnienia urzędów.
Z kolei ograniczeniem ilościowym jest każdy przepis, środek państwowy ograniczający częściowo lub zupełnie import lub eksport towarów na podstawie kryteriów takich jak waga, ilość, objętość, wartość lub czas (np. kontyngent, kwota przywozowa i wwozowa).
Środkami równoważnymi (o skutku podobnym do ograniczeń ilościowych) są natomiast środki jawnie dyskryminujące produkty importowane oraz stosowane w odniesieniu do wszystkich produktów, bez względu na pochodzenie, jednak ukrycie dyskryminujące produkty importowane.
Do przykładów takich środków można zaliczyć: licencje eksportowe lub importowe, dyskryminację produktów importowanych, wymóg określonego oznaczanie produktów czy zachęcanie do kupowania produktów krajowych.
michał_r
2009-09-13, 16:42
Wiele osób dorobiło się na tym całkiem dużej kasy - np moi sąsiedzi otworzyli polski sklep w Londynie i 2 razy w tygodniu podróżują Anglia-Polska po polskie towary. Bardzo dobrze im się biznes rozwinął, przenieśli się do nowego większego lokalu, zatrudnili 4 Polaków. Jak najbardziej pozytywna Swoboda!