Amnesty International o karze śmierci
| 15.04.2009 | Autor: | [ 0 komentarzy ] |
- Podobne tematy:
- Stare-nowe problemy demokratycznej Europy – Białoruś
- Pekin: szczyt UE-Chiny rozpoczęty
- Białoruś a Unia Europejska - historia relacji
- Cała Europa - inne artykuły:
- Starzenie się społeczeństwa - opublikowano raport
- Poznań Motor Show 2012 – relacja
- Rozpoczyna się 3 edycja konkursu na najlepszy paragon z podróży – „Paragoniada”!
Kara śmierci. Pod tą wymowną nazwą kryje się jedna z najbardziej kontrowersyjnych instytucji prawnych w dziejach świata. Dozwolone prawnie pozbawienie życia sprawcy ciężkiego przestępstwa. Odpłata i zemsta w najbardziej surowej i brutalnej postaci. Mimo to w Europie przechodzi do lamusa, a na świecie coraz więcej państw zaczyna wysyłać katów na bezrobocie.
Historia kary śmierci jest niemal tak odległa, jak długo istnieje gatunek ludzki. Była ona elementem systemu prawnego państw niezależnie od zmieniających się ustrojów politycznych, ewolucji panujących wierzeń i ideologii.
Pod koniec marca 2009 roku Amnesty International, organizacja działająca na rzecz praw człowieka, opublikowała na swoich stronach internetowych dane dotyczące orzekania i wykonywania kary śmierci na świecie w roku 2008. Według raportu na świecie dokonano około 2390 egzekucji. Najwięcej w Chinach (72%), Iranie i Arabii Saudyjskiej. Czwartą pozycję zajmują Stany Zjednoczone - w zeszłym roku stracono tam 37 osób. Dla porównania, w 2007 roku „Kaes” (wyrok śmierci) wykonano na około 5000 osób. Nieco wyższe liczby odnoszą się do statystyki zapadłych wyroków śmierci - w 2008 roku było ich prawie 9 000, orzeczonych w 52 krajach. Amnesty International zastrzega, że są to szacunki wynikające z potwierdzonych źródeł, a więc rzeczywistość z pewnością przerasta te dane. Według organizacji różnica między wyrokami zapadłymi, a egzekwowanymi ilustruje, jak często kara ta jest stosowana pochopnie i z pobudek emocjonalnych. Nie osądzając tych opinii, możemy się zgodzić z liczbami, które ukazują, że kaci nadal nie mają problemów ze znalezieniem zatrudnienia.
Mimo to przeciwnicy kary ostatecznej mają powody do satysfakcji. We wspomnianym opracowaniu, prócz śmierci, rzuca się w oczy pewna tendencja. Od kilkunastu lat państwa rezygnują ze stosowania kary śmierci, jako formy odpłacenia sprawcy za jego przestępstwa. Zgodnie z powoływanym opracowaniem „AI” w 2008 roku ze stosowania „Kaesu” jako rodzaju kary zrezygnowały Kazachstan, Kirgistan, Turkmenistan i Uzbekistan, a na przykład Tadżykistan wprowadził na nią moratorium (zawieszenia orzekania i wykonywania). Ta instytucja, funkcjonująca w Polsce w latach 1988-1997(przypomnijmy, że kodeks karny z 1997 roku nie przewiduje już kary śmierci jako dozwolonej kary), obowiązuje aktualnie także w Rosji.
Jeszcze lepiej wygląda sytuacja w Europie. Jedynym krajem wciąż wymierzającym „najwyższą sprawiedliwość” jest Białoruś, w której w 2008 roku wykonano przynajmniej cztery takie wyroki. Głównie poprzez strzał z pistoletu w tył głowy. Nie licząc tego egzotycznego wyjątku, jesteśmy pod tym względem najbardziej zgodnym kontynentem. W gwoli ścisłości, jest to przede wszystkim bezkonfliktowa wola przywódców UE, bo nie ma bynajmniej odzwierciedlania w stosunku opinii publicznej społeczeństw europejskich do kary śmierci. Wręcz przeciwnie: szacuje się, że około 55% obywateli tych krajów chciałoby jej wprowadzenia do kodeksów karnych. W Polsce z kolei są to proporcje wręcz przygniatające. Z przeprowadzonego przez CBOS na początku marca 2009 roku sondażu wynika, że aż 77% Polaków jest zwolennikami kary ostatecznej za najcięższe przestępstwa.
„Przywrócenie instytucji kary śmierci jest odpowiedzią na coraz więcej zbrodni popełnianych ze szczególnym okrucieństwem, nierzadko dla przyjemności, bez powodu, dla pieniędzy” – powiedział PAP poseł PiS Zbigniew Ziobro, raczej pewny kandydat w zbliżających się wyborach do Parlamentu Europejskiego. Dowodził, że istnieją dane uwypuklające pozytywne skutki eliminacji najgroźniejszych i najbardziej zdemoralizowanych przestępców. Nie jest zresztą w swym poglądzie odosobniony. Na blogu Janusza Korwina- Mikke, twórcy Unii Polityki Realnej, możemy przeczytać na przykład, że sprawca morderstwa sam wybiera swój los. Zabijając, godzi się na bycie zabitym. Zwłaszcza w Polsce temat jest bardzo sporny i aktualny. Istnieją liczne witryny internetowe (karasmierci.info.pl), które walczą o powrót kary śmierci do polskiego kodeksu karnego. Zresztą takich ruchów jest bardzo dużo w całej Europie, np. w Hiszpanii specjalne stowarzyszenia propagujące ideę kary śmierci, liczą sobie po kilkadziesiąt tysięcy członków.
Stronnicy stosowania „Kaesu” w większości państw europejskich muszą jednak przyzwyczaić się do obowiązujących rozwiązań z bardzo prostej przyczyny - stanowisko Unii Europejskiej jest w tym względzie nieprzejednane.
"Kara śmierci jest niezgodna z europejskim wartościami. Nie ma absolutnie żadnej zgodności pomiędzy karą śmierci, a tym co reprezentuje Unia Europejska" – oświadczył Stefaan de Rynck w imieniu Komisji Europejskiej, czytamy na stronach internetowych Polskiej Agencji Prasowej.
Unia Europejska swoje stanowisko ugruntowała już dawno, gdy państwa członkowskie podpisały w 1983 roku Protokół nr 6 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, znoszący zupełnie możliwość stosowania kary śmierci w czasach pokoju. Kolejnym wyraźnym sygnałem było ustanowienie przez włodarzy UE Międzynarodowego Dzień Przeciwko Karze Śmierci, przypadający na 10 października każdego roku.
Pogląd UE jest zsynchronizowany z celami działalności różnych organizacji działających na rzecz praw człowieka. Jedną z nich jest właśnie Amnesty International. Na jej witrynie internetowej możemy przeczytać wypowiedź Irene Khan, jej Sekretarz Generalnej, której postawa i cel są jednoznaczne : „Kara śmierci nie jest tylko aktem, ale zalegalizowanym procesem fizycznego i psychicznego terroru, którego punktem kulminacyjnym jest zabójstwo człowieka przez państwo. Trzeba z tym skończyć.”
Temat kary śmierci jest jednym z tych, które jeszcze długo nie znajdą swojego dna. Dlaczego? Bo obie strony mają argumenty. Które zwyciężą? Tego nie jest w stanie zbadać nic, prócz czasu.
Na podstawie:
1. www.amnesty.org; „Death sentences and executions in 2008”.
2. www.pap.pl
3. www.euobsrever.com
„Raport śmierci”
Pod koniec marca 2009 roku Amnesty International, organizacja działająca na rzecz praw człowieka, opublikowała na swoich stronach internetowych dane dotyczące orzekania i wykonywania kary śmierci na świecie w roku 2008. Według raportu na świecie dokonano około 2390 egzekucji. Najwięcej w Chinach (72%), Iranie i Arabii Saudyjskiej. Czwartą pozycję zajmują Stany Zjednoczone - w zeszłym roku stracono tam 37 osób. Dla porównania, w 2007 roku „Kaes” (wyrok śmierci) wykonano na około 5000 osób. Nieco wyższe liczby odnoszą się do statystyki zapadłych wyroków śmierci - w 2008 roku było ich prawie 9 000, orzeczonych w 52 krajach. Amnesty International zastrzega, że są to szacunki wynikające z potwierdzonych źródeł, a więc rzeczywistość z pewnością przerasta te dane. Według organizacji różnica między wyrokami zapadłymi, a egzekwowanymi ilustruje, jak często kara ta jest stosowana pochopnie i z pobudek emocjonalnych. Nie osądzając tych opinii, możemy się zgodzić z liczbami, które ukazują, że kaci nadal nie mają problemów ze znalezieniem zatrudnienia.
Sugestywny kierunek
Mimo to przeciwnicy kary ostatecznej mają powody do satysfakcji. We wspomnianym opracowaniu, prócz śmierci, rzuca się w oczy pewna tendencja. Od kilkunastu lat państwa rezygnują ze stosowania kary śmierci, jako formy odpłacenia sprawcy za jego przestępstwa. Zgodnie z powoływanym opracowaniem „AI” w 2008 roku ze stosowania „Kaesu” jako rodzaju kary zrezygnowały Kazachstan, Kirgistan, Turkmenistan i Uzbekistan, a na przykład Tadżykistan wprowadził na nią moratorium (zawieszenia orzekania i wykonywania). Ta instytucja, funkcjonująca w Polsce w latach 1988-1997(przypomnijmy, że kodeks karny z 1997 roku nie przewiduje już kary śmierci jako dozwolonej kary), obowiązuje aktualnie także w Rosji.
Państwo swoje, społeczeństwo swoje
Jeszcze lepiej wygląda sytuacja w Europie. Jedynym krajem wciąż wymierzającym „najwyższą sprawiedliwość” jest Białoruś, w której w 2008 roku wykonano przynajmniej cztery takie wyroki. Głównie poprzez strzał z pistoletu w tył głowy. Nie licząc tego egzotycznego wyjątku, jesteśmy pod tym względem najbardziej zgodnym kontynentem. W gwoli ścisłości, jest to przede wszystkim bezkonfliktowa wola przywódców UE, bo nie ma bynajmniej odzwierciedlania w stosunku opinii publicznej społeczeństw europejskich do kary śmierci. Wręcz przeciwnie: szacuje się, że około 55% obywateli tych krajów chciałoby jej wprowadzenia do kodeksów karnych. W Polsce z kolei są to proporcje wręcz przygniatające. Z przeprowadzonego przez CBOS na początku marca 2009 roku sondażu wynika, że aż 77% Polaków jest zwolennikami kary ostatecznej za najcięższe przestępstwa.
Głosy „za” nie milkną
„Przywrócenie instytucji kary śmierci jest odpowiedzią na coraz więcej zbrodni popełnianych ze szczególnym okrucieństwem, nierzadko dla przyjemności, bez powodu, dla pieniędzy” – powiedział PAP poseł PiS Zbigniew Ziobro, raczej pewny kandydat w zbliżających się wyborach do Parlamentu Europejskiego. Dowodził, że istnieją dane uwypuklające pozytywne skutki eliminacji najgroźniejszych i najbardziej zdemoralizowanych przestępców. Nie jest zresztą w swym poglądzie odosobniony. Na blogu Janusza Korwina- Mikke, twórcy Unii Polityki Realnej, możemy przeczytać na przykład, że sprawca morderstwa sam wybiera swój los. Zabijając, godzi się na bycie zabitym. Zwłaszcza w Polsce temat jest bardzo sporny i aktualny. Istnieją liczne witryny internetowe (karasmierci.info.pl), które walczą o powrót kary śmierci do polskiego kodeksu karnego. Zresztą takich ruchów jest bardzo dużo w całej Europie, np. w Hiszpanii specjalne stowarzyszenia propagujące ideę kary śmierci, liczą sobie po kilkadziesiąt tysięcy członków.
Konsekwentna UE
Stronnicy stosowania „Kaesu” w większości państw europejskich muszą jednak przyzwyczaić się do obowiązujących rozwiązań z bardzo prostej przyczyny - stanowisko Unii Europejskiej jest w tym względzie nieprzejednane.
"Kara śmierci jest niezgodna z europejskim wartościami. Nie ma absolutnie żadnej zgodności pomiędzy karą śmierci, a tym co reprezentuje Unia Europejska" – oświadczył Stefaan de Rynck w imieniu Komisji Europejskiej, czytamy na stronach internetowych Polskiej Agencji Prasowej.
Unia Europejska swoje stanowisko ugruntowała już dawno, gdy państwa członkowskie podpisały w 1983 roku Protokół nr 6 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, znoszący zupełnie możliwość stosowania kary śmierci w czasach pokoju. Kolejnym wyraźnym sygnałem było ustanowienie przez włodarzy UE Międzynarodowego Dzień Przeciwko Karze Śmierci, przypadający na 10 października każdego roku.
Pogląd UE jest zsynchronizowany z celami działalności różnych organizacji działających na rzecz praw człowieka. Jedną z nich jest właśnie Amnesty International. Na jej witrynie internetowej możemy przeczytać wypowiedź Irene Khan, jej Sekretarz Generalnej, której postawa i cel są jednoznaczne : „Kara śmierci nie jest tylko aktem, ale zalegalizowanym procesem fizycznego i psychicznego terroru, którego punktem kulminacyjnym jest zabójstwo człowieka przez państwo. Trzeba z tym skończyć.”
Temat kary śmierci jest jednym z tych, które jeszcze długo nie znajdą swojego dna. Dlaczego? Bo obie strony mają argumenty. Które zwyciężą? Tego nie jest w stanie zbadać nic, prócz czasu.
Na podstawie:
1. www.amnesty.org; „Death sentences and executions in 2008”.
2. www.pap.pl
3. www.euobsrever.com
