Historia stosunków polsko-libijskich
| 05.11.2011 | Autor: Magdalena Szewczyk | [ 0 komentarzy ] |
Historia stosunków polsko-libijskich rozpoczyna się w latach 70 – tych XX wieku. Był to okres bliskiej współpracy Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z państwem Muammara Kaddafiego.
Źródło: Wikimedia Commons
- Wybierasz się do Polski?
- Zarezerwuj hotel w Polsce
- Wynajmij samochód w Polsce
- Podobne tematy:
- „Niebieski autobus” – opowieść o marzeniach
- Muammar Kaddafi – sylwetka dyktatora
- Muammar Kaddafi nie żyje
- Polska - inne artykuły:
- Studia europejskie na najwyższym poziomie - Kolegium Europejskie
- Zostań specjalistą ds. innowacji - zapraszamy na szkolenie!
- Europejski Kongres Gospodarczy 2012 dobiegł końca
Historia stosunków polsko-libijskich rozpoczyna się w latach 70–tych XX wieku. Był to okres bliskiej współpracy Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z państwem Muammara Kaddafiego.
W latach 70–tych i 80–tych pracowało w Libii ponad 130 tysięcy Polaków. Również wielu Libijczyków przyjeżdżało do Polski, by się kształcić lub odbyć szkolenia podnoszące kwalifikacje. Istniało kilkanaście umów dwustronnych regulujących stosunki bilateralne między Polską i Libią.
Pierwszym takim dokumentem była podpisana 11 lutego 1974 roku Umowa o współpracy gospodarczej i naukowo–technicznej pomiędzy Rządem PRL a Rządem Libijskiej Republiki Arabskiej. Umowa przewidywała prowadzenie prac badawczych, podejmowanie badań naukowych, studiów ekonomicznych i technicznych, opracowywanie kompleksowych planów inwestycyjnych dla poszczególnych dziedzin, prowadzenie przedsiębiorstw przemysłowych z wkładem finansowym obu krajów, a także zgodnie z duchem tamtych czasów opracowywanie planów i projektów rozwoju gospodarczego i socjalnego. Ponadto ustanowiono, iż Polska będzie wspierać Libię w budowaniu i rozwoju infrastruktury transportowej, budowlanej, górniczej i wielu innych.
W 1976 roku podpisano umowę o regularnej komunikacji lotniczej pomiędzy oboma krajami, a następnie porozumienie o współpracy finansowo–bankowej.
Wreszcie w 1980 roku, na skutek wyjazdu wielu Polaków do Libii podpisano porozumienie o współpracy w dziedzinie zatrudniania i warunków pracy obywateli polskich zatrudnionych na terytorium Libijskiej Arabskiej Dżamahiriji Ludowo-Socjalistycznej.
Konsekwencją dotychczasowej polityki dwustronnej było także podpisanie 16 czerwca 1982 roku Konwencji konsularnej między PRL a Libijską Arabską Dżamahiriją Ludowo-Socjalistyczną, a następnie trzech ważnych umów dotyczących ubezpieczenia społecznego, pomocy prawnej w sprawach cywilnych, karnych, rodzinnych i handlowych oraz wzajemnego uznawania studiów, świadectw, dyplomów i stopni naukowych.
W historii najnowszej istnieje tylko jeden taki dokument i jest to Porozumienie między RP a Wielką Arabską Libijską Dżamahiriją Ludowo-Socjalistyczną w sprawie ostatecznego rozliczenia wzajemnych zobowiązań finansowych podpisane w 2006 roku. Porozumienie odnosi się do okresu PRL i dotyczy regulacji finansowych głównie pomiędzy Narodowym Bankiem Polskim a Centralnym Bankiem Libii.
W świetle ostatnich wydarzeń i zapowiedzi ministra Radosława Sikorskiego o ponownym nawiązaniu stosunków z Libią, można spodziewać się ustanowienia nowych regulacji prawnych i wygaśnięcia dotychczasowych wciąż obowiązujących. A czy powtórzy się sytuacja z okresu PRL i tysiące Polaków wyjedzie na kontrakty do Libii? Wątpię. Z perspektywy wydarzeń w Iraku, w okresie ostatnich dziesięciu lat i braku masowej emigracji zawodowej do tego kraju, sądzę że z Libią będzie podobnie. Oczywiście są i będą firmy polskie posiadające kontrakty w Libii, jednak nie jest i raczej nie będzie to zjawisko na tak dużą skalę, jak było trzydzieści lat temu.
Źródło: Internetowa baza umów MSZ.
Stosunki polsko-libijskie - najważniejsze umowy
Pierwszym takim dokumentem była podpisana 11 lutego 1974 roku Umowa o współpracy gospodarczej i naukowo–technicznej pomiędzy Rządem PRL a Rządem Libijskiej Republiki Arabskiej. Umowa przewidywała prowadzenie prac badawczych, podejmowanie badań naukowych, studiów ekonomicznych i technicznych, opracowywanie kompleksowych planów inwestycyjnych dla poszczególnych dziedzin, prowadzenie przedsiębiorstw przemysłowych z wkładem finansowym obu krajów, a także zgodnie z duchem tamtych czasów opracowywanie planów i projektów rozwoju gospodarczego i socjalnego. Ponadto ustanowiono, iż Polska będzie wspierać Libię w budowaniu i rozwoju infrastruktury transportowej, budowlanej, górniczej i wielu innych.
W 1976 roku podpisano umowę o regularnej komunikacji lotniczej pomiędzy oboma krajami, a następnie porozumienie o współpracy finansowo–bankowej.
Wreszcie w 1980 roku, na skutek wyjazdu wielu Polaków do Libii podpisano porozumienie o współpracy w dziedzinie zatrudniania i warunków pracy obywateli polskich zatrudnionych na terytorium Libijskiej Arabskiej Dżamahiriji Ludowo-Socjalistycznej.
Konsekwencją dotychczasowej polityki dwustronnej było także podpisanie 16 czerwca 1982 roku Konwencji konsularnej między PRL a Libijską Arabską Dżamahiriją Ludowo-Socjalistyczną, a następnie trzech ważnych umów dotyczących ubezpieczenia społecznego, pomocy prawnej w sprawach cywilnych, karnych, rodzinnych i handlowych oraz wzajemnego uznawania studiów, świadectw, dyplomów i stopni naukowych.
Co będzie teraz ?
W historii najnowszej istnieje tylko jeden taki dokument i jest to Porozumienie między RP a Wielką Arabską Libijską Dżamahiriją Ludowo-Socjalistyczną w sprawie ostatecznego rozliczenia wzajemnych zobowiązań finansowych podpisane w 2006 roku. Porozumienie odnosi się do okresu PRL i dotyczy regulacji finansowych głównie pomiędzy Narodowym Bankiem Polskim a Centralnym Bankiem Libii.
W świetle ostatnich wydarzeń i zapowiedzi ministra Radosława Sikorskiego o ponownym nawiązaniu stosunków z Libią, można spodziewać się ustanowienia nowych regulacji prawnych i wygaśnięcia dotychczasowych wciąż obowiązujących. A czy powtórzy się sytuacja z okresu PRL i tysiące Polaków wyjedzie na kontrakty do Libii? Wątpię. Z perspektywy wydarzeń w Iraku, w okresie ostatnich dziesięciu lat i braku masowej emigracji zawodowej do tego kraju, sądzę że z Libią będzie podobnie. Oczywiście są i będą firmy polskie posiadające kontrakty w Libii, jednak nie jest i raczej nie będzie to zjawisko na tak dużą skalę, jak było trzydzieści lat temu.
Źródło: Internetowa baza umów MSZ.
