Polska Prezydencja w Unii Europejskiej - kierunek Wschód
| 31.07.2011 | Autor: Gabriel Nowicki | [ 0 komentarzy ] |
Udana Prezydencja Polski w Radzie Unii Europejskiej będzie najlepszą reklamą dla naszego kraju
Źródło: http://commons.wikimedia.org
Na kolorowo - kraje (w różnym stopniu) stowarzyszone z Unią Europejską
Źródło: http://commons.wikimedia.org
Ukraina, obok Mołdawii, wydaje się być najbardziej zainteresowana współpracą z Unią Europejską z pośród krajów Europy Wschodniej
Źródło: http://commons.wikimedia.org
- Chcesz pozyskać fundusze unijne?
- Złóż zapytanie ofertowe! >>
- Podobne tematy:
- Odnowiona strategia lizbońska - konieczne zmiany?
- Europejski Plan Odbudowy Gospodarczej - bliżej wyjścia z kryzysu?
- Strategia Lizbońska - liberalizacja telekomunikacji i polityki transportowej
- Unia Europejska - inne artykuły:
- Komisja Europejska: W Brukseli rusza Zielony Tydzień
- Staż dziennikarski w Parlamencie Europejskim
- Studia europejskie na najwyższym poziomie - Kolegium Europejskie
1 lipca 2011 roku Polska objęła Prezydencję w Unii Europejskiej. Jednym z priorytetów prezydencji są stosunki Unii z państwami Europy Wschodniej.
Szansa na chwycenie steru Europy
Prezydencja państw w Unii Europejskiej ma charakter rotacyjny - każde z 27 państw członkowskich obejmuje kolejno po sobie przewodnictwo w posiedzeniach Rady Unii Europejskiej na okres 6 miesięcy. Istotnym elementem prezydencji jest określenie celów (priorytetów), jakie dany kraj będzie chciał osiągnąć, w jakim kierunku będzie chciał pokierować polityką Unii. Polska za swój priorytet, obok polityki energetycznej, wspólnej polityki obrony, budżetu na lata 2014 - 2020 oraz wewnętrznego rynku europejskiego, wybrała stosunki Unii z państwami Europy Wschodniej. W historii prezydencji można odnotować kilka podobnych przypadków, dość regionalnych celów wykreowanych przez państwo przewodniczące. Szwedzka prezydencja z 2009 roku wykreowała regionalny program restrukturyzacji nabrzeża państw basenu morza Bałtyckiego, Francja z oryginalnym pomysłem prezydenta Sarkozy'ego w 2008 roku próbowała powołać Unię na rzecz regionu Morza Śródziemnego, inicjatywa doszła do realizacji, pomimo silnego sprzeciwu innych państw europejskich, jednak aktualnie boryka się z poważnymi trudnościami. Polska chce integracji, zacieśnienia stosunków z sześcioma państwami Europy Wschodniej i Kaukazu; Białorusią, Ukrainą, Rosją, Mołdawią, Armenią i Azerbejdżanem.
Dlaczego kierunek Wschód?
Europa Wschodnia zawsze była bliska Polsce, zarówno kulturowo, historycznie, jaki i mentalnie. Stosunki Unii Europejskiej z państwami Europy Wschodniej są istotnym elementem także dla całej Unii. Wspólnie z Danią i Cyprem (krajami następującymi po Polsce w przewodnictwie Rady Unii Europejskiej) Polska opracowała projekt zacieśniania relacji, powiązań i kontaktów z Europą Wschodnią na najbliższe półtora roku. Program obejmuje wzmożenie wymiany handlowej, wspólną politykę energetyczną i bezpieczeństwa, zniesienie wiz dla obywateli Federacji Rosyjskiej w Obwodzie Kaliningradzkim, ogólne polepszenie stosunków, wzmożenie współpracy z krajami regionu i rozwijanie sieci transportowych ze wschodnimi sąsiadami. W interesie Unii leży stabilność i dobrobyt państw Europy Wschodniej, a także (głównie w kontekście energetycznym) dobre stosunki z Rosją. Sukces polskiej Prezydencji będzie zależał w głównej mierze od tego, czy uda się przekonać pozostałe 26 państw członkowskich do polskiej wizji tej polityki.
Unia a Europa Wschodnia dawniej
Do tej pory polityka Unii wobec krajów Europy Wschodniej, czyli głównie Rosji, Białorusi i Ukrainy nie była w pełni skuteczna. Wynika to z tego, że Unia nie ma środków realnego wpływu na to, co robią rządy tych krajów. Nie ma możliwości składania obietnic, w zamian za przeprowadzone reformy, inaczej jest kiedy kraje są członkami UE lub przynajmniej krajami kandydującymi. Po 1989 roku kraje Europy Wschodniej wyszły z inicjatywą utworzenia tzw. obszaru przejściowego, by móc nawiązać współpracę z krajami Unii. W tej sytuacji Unia wyszła z propozycją utworzenia stowarzyszenia, aby tę współpracę ułatwić. Obszar przejściowy uwzględniał odrębną politykę krajów, w tym wypadku Ukrainy, Rosji i Białorusi. Celem takiego stowarzyszenia nie było członkostwo tych państw w Unii (choć nie wykluczono takiej możliwości), współpraca miała na celu ułatwienie w ruchu wizowym, ewentualne zniesienie wiz, udogodnienia w wymianie handlowej między krajami Europy Wschodniej a członkami Unii Europejskiej oraz duży nacisk na unijny program pomocy.



