Flamenco – najbardziej zmysłowy taniec świata
| 02.03.2011 | Autor: Anna Waliłko | [ 0 komentarzy ] |
Flamenco można tańczyć zarówno solo, w duecie, jak również grupowo
Źródło: www.everystockphoto.com
Małe tancerki flamenco
Źródło: www.everystockphoto.com
- Wybierasz się do Hiszpanii?
- Zarezerwuj hotel w Hiszpanii
- Wynajmij samochód w Hiszpanii
- Podobne tematy:
- „Fundacja Europejska” – kolejna inicjatywa Komisji Europejskiej
- Kultura w Europie na topie
- "Młodsza" siostra Mona Lisy
- Hiszpania - inne artykuły:
- „Tak” znaczy „nie”, czyli kilka słów o europejskich dziwactwach
- Hiszpania: Rajoy obiecuje zmniejszenie deficytu budżetowego w 2012 r.
- Nabór do Hiszpańskiej Szkoły Dyplomacji trwa
Dlaczego akurat flamenco uznaje się za taniec najbardziej zmysłowy? Przecież istnieje wiele gatunków budzących równie silne namiętności – gorąca salsa, seksowna rumba, intrygujące tango…
Korzenie flamenco
W przypadku flamenco na zmysłowość wskazuje już chociażby sama nazwa, wywodząca się z łacińskiego słowa „flamma”, co w tłumaczeniu na język polski oznacza „ogień”. Niewykluczone, że taniec ten wywodzi się z rytuałów opartych na kulcie ognia. Niektórzy badacze są natomiast zdania, że flamenco pojawiło się w Hiszpanii na początku XVI wieku, za czasów panowania Karola V, a dokładniej za sprawą pochodzących z Flandrii wędrownych Cyganów. Przybysze ci postrzegani byli niezwykle negatywnie. Często uważano ich za chytrych oszustów i określano mianem „flamandczyków”, dlatego też zapoczątkowany przez nich taniec zwano flamenco. Jeszcze inni z kolei uważają, że oryginalne ruchy tańca przypominają ptaka – flaminga, stąd ta nazwa.
Flamenco, czyli sztuka
Taniec ten stanowi mieszankę czterech różnorodnych kultur – perskiej, arabskiej, żydowskiej i bałkańskiej. Dzięki temu bez wahania można powiedzieć, że flamenco to zdecydowanie coś więcej niż zwykłe wyginanie ciała w rytm muzyki. Flamenco to bowiem nieprzeciętna sztuka obejmująca nie tylko taniec, ale i śpiew a nawet strój. Zawodowi tancerze gimnastykując się i przybierając rozmaite pozy, opowiadają przeróżne barwne historie. Flamenco można tańczyć zarówno solo, w duecie, jak również grupowo. Panów cechuje specyficzny, zazwyczaj ciemno-barwny ubiór – obcisłe spodnie, charakterystyczna kamizelka, kolorowa apaszka i wysokie buty. Panie natomiast przywdziewają przepiękne falbaniaste suknie i długie kloszowane spódnice, stanowiące nieodłączny atrybut ich tańca. Tradycyjnym elementem stroju są również kwieciste wachlarze bądź wielkie czerwone kwiaty. Po co to wszystko? Otóż po to, aby tańcem kusić i wywoływać estetyczne rozkosze.
Sens tkwi w szczegółach
Najczęściej muzykę tworzy się jedynie przy udziale gitary, ale wzbogacają ją detale, o które troszczą się zarówno śpiewający, jak i tańczący. Klasyczne pstrykanie palcami, wystukiwanie rytmu obcasem, czy też żywiołowe klaskanie są niezastąpione.
Taniec uniwersalny
Pomimo istnienia tak dużej ilości przeróżnych odmian tańca, flamenco nadal pozostaje sztuką, której opanowanie jest nie lada wyczynem. Przechodząc z pokolenia na pokolenie taniec ten jest już czymś więcej niż rozrywką - jest zjawiskiem kulturowym, które rozpaliło zmysły całego świata.



