Droga Polski do UE: Instytucje negocjacji akcesyjnych

Komitet Integracji Europejskiej

Powołany został 8 sierpnia 1996 roku. Jego przewodniczącym był Prezes rady Ministrów.
W marcu 1997 roku przewodniczący KIE, powołał grupę roboczą, która miała przygotować dokumentację, stanowiącą podstawę negocjacji akcesyjnych. W lipcu 1997 roku powołano Międzyresortowy Zespół do spraw Przygotowania Negocjacji Akcesyjnych z UE, który składał się z przedstawicieli głównych organów administracyjnych państwa: ministerstwa gospodarki, pracy i polityki społecznej, finansów, nauki, edukacji narodowej, ochrony środowiska, rolnictwa, spraw zagranicznych, administracji i spraw wewnętrznych, zdrowia, kultury.
Komitet ten posiada organ pomocniczy Urząd Komitetu Integracji Europejskiej.

Kompetencje KIE

• koordynowanie integracji Polski z UE
• inicjowanie i koordynowanie przedsięwzięć dotyczących dostosowania prawa polskiego do prawa UE
• współpraca z KE w zakresie konkretnych zagadnień integracyjnych
• koordynacja zadań w zakresie przyjmowania i redystrybucja funduszy przeznaczonych na przedsięwzięcia integracyjne
• współpraca z administracją regionalną i regionalnymi organizacjami pozarządowymi w celu zwiększenia ich zaangażowania w proces integracji z UE oraz przygotowanie ich do uczestnictwa w jej strukturach instytucjonalnych.

Skład KIE

KIE jest to organ kolektywny, w którego skład wchodzą przewodniczący, członkowie i sekretarz.
Przewodniczącym zawsze jest Prezes Rady Ministrów, który mianuje sekretarza. Członkami są niektórzy ministrowie (członkowie z urzędu), m.in.: spraw polityki zagranicznej, infrastruktury, gospodarki, finansów, pracy i polityki społecznej, rolnictwa, wymiaru sprawiedliwości. Poza tym Premier może mianować trzech dodatkowych członków KIE, pod warunkiem, że ich umiejętności mają znaczenie dla celów realizowanych przez KIE.

Urząd Komitetu Integracji Europejskiej

UKIE składa się z departamentów dotyczących konkretnych obszarów. Są to następujące departamenty:

• harmonizacji prawa
• polityki integracyjnej
• analiz stosunków europejskich
• informacji i kształcenia europejskiego
• koordynacji i monitorowania pomocy zagranicznej
• programów rozwoju instytucjonalnego
• obsługa negocjacji akcesyjnych.

Pełnomocnik Rządu do spraw Negocjacji o Członkostwo Rzeczypospolitej Polskiej w UE

Funkcja Głównego Negocjatora została ustanowiona w odpowiedzi na unijną Agendę 2000 i Partnerstwo dla Członkostwa. Pierwszym negocjatorem był Jan Kułakowski, w październiku 2001 roku zastąpił go Jan Truszczyński, który pełnił tę funkcję, aż do momentu zakończenia negocjacji.
Główny Negocjator był odpowiedzialny za kształt strategii negocjacyjnej i koordynację procesu negocjacyjnego. Miał również prawo opiniowania projektów aktów prawnych. Kierował również Zespołem Negocjacyjnym, którego zadaniem było opracowanie i realizacja strategii negocjacyjnej.
Zespół składał się z 19 negocjatorów, którzy byli urzędnikami wysokiego szczebla, czyli sekretarzy i podsekretarzy stanu, przedstawicieli głównych resortów: spraw zagranicznych, gospodarki, pracy i polityki społecznej, rolnictwa, sprawiedliwości, finansów.

Zadania Głównego Negocjatora

• koordynacja przygotowania stanowisk negocjacyjnych
• koordynacja przygotowania odpowiedzi na wspólne stanowiska UE
• uzgodnienia krajowych stanowisk negocjacyjnych z właściwymi ministerstwami
  oraz organizacjami interesów grupowych
• przygotowywanie tekstu Traktatu Akcesyjnego wraz z negocjatorami z UE

Zespół Negocjacyjny wypracowywał stanowiska, które były przekazywane do zatwierdzenia KIE i Radzie Ministrów.
Dodatkowo w listopadzie 2001 roku powołano Zespół Przygotowawczy KIE, który kierowany był przez Sekretarza KIE, zbierał się co tydzień, a w jego obradach uczestniczyli wiceministrowie odpowiedzialni w poszczególnych resortach za sprawy integracji europejskiej. Zespół ten rozpatrywał projekty dokumentów negocjacyjnych przed ich przedstawieniem pod obrady.

Narodowy program przygotowania do członkostwa w UE

Dokument ten został przyjęty 28 czerwca 1998 roku przez Radę Ministrów RP. Podsumowano w nim osiągnięcia w dostosowywaniu prawa oraz innych ważnych obszarów wynikających z Układu Europejskiego, opinii KE i Partnerstwa dla członkostwa.
Poza tym program ten określał również działania dostosowawcze i wyznaczał harmonogram ich realizacji w latach 1998 – 2002.

Narodowy Plan Rozwoju

Rada Ministrów RP przyjęła ten dokument 14 stycznia 2003 roku. Program ten ustalał harmonogram realizacji zadań strukturalnych na lata 2004 – 2006, ale w niektórych obszarach negocjacyjnych sięga do roku 2010. „NPR jest ogólnym planem strategicznym, który ujmuje w jedną całość działania interwencyjne państwa dotyczące rozwoju, określa najważniejsze działania strukturalne, które przy wsparciu funduszy UE Polska zamierzała podjąć w latach 2004-2006” (J. Barcz, „Prawo UE. Zagadnienia systemowe”, 2004).


Źródło: J. Barcz, „Prawo UE. Zagadnienia systemowe”, 2003.

Przeczytaj więcej na ten temat w artykułach:
Droga Polski do członkostwa w UE: Układ Europejski
Droga Polski do UE: Przygotowania do negocjacji
Droga Polski do UE: Negocjacje akcesyjne

• PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ:
  
• >> Rusza II edycja konkursu Eurolider 2010
• >> Lwów – Królewskie Miasto pogranicza
• >> „Końska dawka przygody” - Łódzki Szlak Konny

• TAGI:
• Główny Negocjator
• ,
• Narodowy Plan Rozwoju
• ,
• Urząd Komitetu Integracji Europejskiej
 
• KRAJE:
• Polska
• ,
• Unia Europejska