Droga Polski do UE: Negocjacje akcesyjne
| 22.05.2009 | Autor: Magdalena Szewczyk | [ 0 komentarzy ] |
Źródło: stock.xchng
- Wybierasz się do Polski?
- Zarezerwuj hotel w Polsce
- Wynajmij samochód w Polsce
- Chcesz pozyskać fundusze unijne?
- Złóż zapytanie ofertowe! >>
- Podobne tematy:
- Wybory w Serbii a członkostwo w UE
- Referendum w Chorwacji: "Tak" dla wejścia do UE
- Procedura akcesyjna w Unii Europejskiej
- Polska - inne artykuły:
- Studia europejskie na najwyższym poziomie - Kolegium Europejskie
- Zostań specjalistą ds. innowacji - zapraszamy na szkolenie!
- Europejski Kongres Gospodarczy 2012 dobiegł końca
Negocjacje akcesyjne to najważniejszy etap długiej drogi Polski do członkostwa w Unii Europejskiej. Jak wyglądały negocjacje? Czego dotyczyły? Kto je prowadził? Nasz artykuł wyjaśnia te kwestie.
Negocjacje akcesyjne rozpoczęły się 31 marca 1998 roku. Podzielone zostały na dwa etapy. Pierwszy tzw. screening, polegał na dwustronnym i wielostronnym przeglądzie ustawodawstwa, które obowiązywało w poszczególnych sektorach gospodarki. Drugi etap to przedstawienie stanowiska negocjacyjnego Polski, które na początku tajne, od 2000 roku było upowszechnione, w ramach polityki informacyjnej rządu.
Stanowisko Polski zostało opracowane w oparciu o struktury polityczne i administracyjne państwa. Wszystkie te działania były nadzorowane i koordynowane przez Komitet Integracji Europejskiej.
Najważniejszym uczestnikiem negocjacji był premier, minister spraw zagranicznych, sekretarz KIE i Główny Negocjator. Ta grupa osób podejmowała decyzje polityczne, we wszystkich obszarach negocjacji akcesyjnych. Ostatecznie sformułowane stanowisko negocjacyjne musiało zostać zaakceptowane przez KIE, a następnie przyjęte przez Radę Ministrów.
Ważną rolę pełnił także Sejm i Senat. W 1997 roku w Sejmie powołano dwie komisje zajmujące się sprawami zagranicznymi w obszarze negocjacji i integracji europejskiej. Połączono je później w jedna komisję. Taka sama komisja funkcjonowała w Senacie.
Poza tym powołano Komisję Prawa Europejskiego w Sejmie i Nadzwyczajną Komisję Legislacji Europejskiej w Senacie, ze względu na nowy tryb postępowania w procesie legislacyjnym.
Etap I – Screening:
Polegał na dwustronnym i wielostronnym przeglądzie ustawodawstwa. Uczestniczyli w nim Komisja Europejska, a ze strony Polski, Międzysektorowy Zespół Zadaniowy do spraw Przygotowania Negocjacji Akcesyjnych z UE i Grupa Robocza ds. Negocjacji.
Etap II - Formułowanie stanowisk negocjacyjnych:
Etap ten polegał na formułowaniu przez Grupę Roboczą ds. Negocjacji stanowiska negocjacyjnego, które następnie było zatwierdzane przez Radę Ministrów RP. Z kolei Rada UE i państwa członkowskie, w oparciu o propozycję Komisji, formułowały wspólne stanowisko. Na tym etapie negocjacje toczyły się podczas Spotkań Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej w Brukseli lub Luksemburgu.
Etap III – Negocjacje w oparciu o stanowiska negocjacyjne:
Na tym etapie wymieniano informacje i przedstawiano objaśnienia na piśmie, co miało prowadzić do uzgodnienia stanowiska negocjacyjnego i porozumienia. Spotkania odbywały się na szczeblu Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej w Brukseli lub Luksemburgu. Udział w nich brała Rada UE i ze strony polskiej Rada Ministrów i Grupa Robocza ds. Negocjacji.
Etap IV – Porozumienia dotyczące Traktatu Akcesyjnego:
Na tym etapie zawierano porozumienia w pozostałych sprawach, stanowiących jeden pakiet negocjacyjny, a także przyjęto wyniki negocjacji w Traktacie Akcesyjnym. Spotkania odbywały się na tym samym szczeblu co w poprzednich etapach. Brała w nich udział Rada UE i Grupa Robocza wraz z Radą Ministrów.
Etap V – Ratyfikacja Traktatu Akcesyjnego
Na tym etapie odbyło się ostatnie spotkanie Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej w Brukseli i Luksemburgu, w których udział wzięli: Parlamenty krajowe państw członkowskich UE i polski Sejm i społeczeństwo (referendum).
Ostatnie rozdziały negocjacyjne zamknięte zostały podczas szczytu w Kopenhadze 12-13 grudnia 2002 roku. Na szczycie tym ustalono, że Polska przystąpi do UE 1 maja 2004 roku. Traktat akcesyjny z 10 państwami kandydującymi, w tym Polską, podpisany został 16 kwietnia 2003 roku w Atenach.
W Polsce traktat ten wymagał ratyfikacji, poprzedzonej referendum, które odbyło się w dniach 7-8 czerwca 2003 roku. 77% obywateli opowiedziało się za przystąpieniem do UE.
W momencie zamknięcia negocjacji Polska została objęta procedurą informowania i konsultacji. Polegało to na tym, że za pośrednictwem Stałego Przedstawiciela RP w Brukseli, polskie urzędy otrzymywały wszystkie dokumenty robocze UE. Poza tym Polska mogła wyrażać opinie w poszczególnych sprawach i składać wnioski o modyfikację środków proponowanych przez Unię.
Po podpisaniu Traktatu Akcesyjnego, Polska zyskała status aktywnego obserwatora, do czasu przystąpienia do UE – 1 maja 2004 roku. Oznaczało to, że polscy przedstawiciele mogli uczestniczyć w grupach roboczych i komitetach Rady, a także posiedzeniach Rady UE i Rady Europejskiej, COREPER II, a jego zastępcy w posiedzeniach COREPER I.
Źródło: J. Barcz, „Prawo UE. Zagadnienia systemowe”, 2003.
Przeczytaj więcej na ten temat w artykułach:
Droga Polski do członkostwa w UE: Układ Europejski
Droga Polski do UE: Przygotowania do negocjacji
Droga Polski do UE: Instytucje negocjacji akcesyjnych
Organizacja polskich negocjacji
Stanowisko Polski zostało opracowane w oparciu o struktury polityczne i administracyjne państwa. Wszystkie te działania były nadzorowane i koordynowane przez Komitet Integracji Europejskiej.
Najważniejszym uczestnikiem negocjacji był premier, minister spraw zagranicznych, sekretarz KIE i Główny Negocjator. Ta grupa osób podejmowała decyzje polityczne, we wszystkich obszarach negocjacji akcesyjnych. Ostatecznie sformułowane stanowisko negocjacyjne musiało zostać zaakceptowane przez KIE, a następnie przyjęte przez Radę Ministrów.
Ważną rolę pełnił także Sejm i Senat. W 1997 roku w Sejmie powołano dwie komisje zajmujące się sprawami zagranicznymi w obszarze negocjacji i integracji europejskiej. Połączono je później w jedna komisję. Taka sama komisja funkcjonowała w Senacie.
Poza tym powołano Komisję Prawa Europejskiego w Sejmie i Nadzwyczajną Komisję Legislacji Europejskiej w Senacie, ze względu na nowy tryb postępowania w procesie legislacyjnym.
Etapy negocjacji:
Etap I – Screening:
Polegał na dwustronnym i wielostronnym przeglądzie ustawodawstwa. Uczestniczyli w nim Komisja Europejska, a ze strony Polski, Międzysektorowy Zespół Zadaniowy do spraw Przygotowania Negocjacji Akcesyjnych z UE i Grupa Robocza ds. Negocjacji.
Etap II - Formułowanie stanowisk negocjacyjnych:
Etap ten polegał na formułowaniu przez Grupę Roboczą ds. Negocjacji stanowiska negocjacyjnego, które następnie było zatwierdzane przez Radę Ministrów RP. Z kolei Rada UE i państwa członkowskie, w oparciu o propozycję Komisji, formułowały wspólne stanowisko. Na tym etapie negocjacje toczyły się podczas Spotkań Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej w Brukseli lub Luksemburgu.
Etap III – Negocjacje w oparciu o stanowiska negocjacyjne:
Na tym etapie wymieniano informacje i przedstawiano objaśnienia na piśmie, co miało prowadzić do uzgodnienia stanowiska negocjacyjnego i porozumienia. Spotkania odbywały się na szczeblu Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej w Brukseli lub Luksemburgu. Udział w nich brała Rada UE i ze strony polskiej Rada Ministrów i Grupa Robocza ds. Negocjacji.
Etap IV – Porozumienia dotyczące Traktatu Akcesyjnego:
Na tym etapie zawierano porozumienia w pozostałych sprawach, stanowiących jeden pakiet negocjacyjny, a także przyjęto wyniki negocjacji w Traktacie Akcesyjnym. Spotkania odbywały się na tym samym szczeblu co w poprzednich etapach. Brała w nich udział Rada UE i Grupa Robocza wraz z Radą Ministrów.
Etap V – Ratyfikacja Traktatu Akcesyjnego
Na tym etapie odbyło się ostatnie spotkanie Międzyrządowej Konferencji Akcesyjnej w Brukseli i Luksemburgu, w których udział wzięli: Parlamenty krajowe państw członkowskich UE i polski Sejm i społeczeństwo (referendum).
Zakończenia negocjacji
Ostatnie rozdziały negocjacyjne zamknięte zostały podczas szczytu w Kopenhadze 12-13 grudnia 2002 roku. Na szczycie tym ustalono, że Polska przystąpi do UE 1 maja 2004 roku. Traktat akcesyjny z 10 państwami kandydującymi, w tym Polską, podpisany został 16 kwietnia 2003 roku w Atenach.
W Polsce traktat ten wymagał ratyfikacji, poprzedzonej referendum, które odbyło się w dniach 7-8 czerwca 2003 roku. 77% obywateli opowiedziało się za przystąpieniem do UE.
Okres przejściowy
W momencie zamknięcia negocjacji Polska została objęta procedurą informowania i konsultacji. Polegało to na tym, że za pośrednictwem Stałego Przedstawiciela RP w Brukseli, polskie urzędy otrzymywały wszystkie dokumenty robocze UE. Poza tym Polska mogła wyrażać opinie w poszczególnych sprawach i składać wnioski o modyfikację środków proponowanych przez Unię.
Po podpisaniu Traktatu Akcesyjnego, Polska zyskała status aktywnego obserwatora, do czasu przystąpienia do UE – 1 maja 2004 roku. Oznaczało to, że polscy przedstawiciele mogli uczestniczyć w grupach roboczych i komitetach Rady, a także posiedzeniach Rady UE i Rady Europejskiej, COREPER II, a jego zastępcy w posiedzeniach COREPER I.
Źródło: J. Barcz, „Prawo UE. Zagadnienia systemowe”, 2003.
Przeczytaj więcej na ten temat w artykułach:
Droga Polski do członkostwa w UE: Układ Europejski
Droga Polski do UE: Przygotowania do negocjacji
Droga Polski do UE: Instytucje negocjacji akcesyjnych
