Droga Polski do UE: Przygotowania do negocjacji
| 22.05.2009 | Autor: Magdalena Szewczyk | [ 0 komentarzy ] |
Źródło: stock.xchng
- Wybierasz się do Polski?
- Zarezerwuj hotel w Polsce
- Wynajmij samochód w Polsce
- Chcesz pozyskać fundusze unijne?
- Złóż zapytanie ofertowe! >>
- Podobne tematy:
- Ratowanie Eurolandu, czyli Szczyt Rady Europejskiej
- Czy Europa podniesie wiek emerytalny?
- Polityka UE: pogłębiać czy rozszerzać? - stare pytania nadal aktualne
- Polska - inne artykuły:
- Studia europejskie na najwyższym poziomie - Kolegium Europejskie
- Zostań specjalistą ds. innowacji - zapraszamy na szkolenie!
- Europejski Kongres Gospodarczy 2012 dobiegł końca
Polska mogła rozpocząć negocjacje w sprawie członkostwa w Unii Europejskiej, dzięki deklaracji jaką uchwaliła Rada Europejska w Kopenhadze w czerwcu 1993 roku. Deklaracja ta mówi o możliwości przyjęcia do UE krajów Europy Środkowo – Wschodniej. Dokument ten sprecyzował również warunki, jakie państwa te powinny spełnić, tzw. kryteria kopenhaskie.
8 kwietnia 1994 roku w Atenach, minister spraw zagranicznych Andrzej Olechowski przedłożył, kontrasygnowany przez premiera Pawlaka, formalny wniosek o członkostwo Polski.
W dniach 9 -10 grudnia 1994 roku podczas szczytu Rady Europejskiej w Essen, przyjęta została strategia rozszerzenia. Najważniejszym jej akcentem był tzw. dialog strukturalny, którego celem było „zapewnienie państwom kandydującym szybkich i wszechstronnych informacji na temat ich przygotowań do członkostwa w UE oraz stałego monitorowania tego procesu przez Komisję Europejską” ( J. Barcz „Prawo UE. Zagadnienia systemowe” s. 489).
Państwa kandydujące uzyskały możliwość uczestniczenia w posiedzeniach organów decyzyjnych UE.
3 maja 1995 roku, Komisja Europejska ogłosiła tzw. Białą Księgę, która dotyczyła integracji stowarzyszonych państw Europy Środkowej i Wschodniej z rynkiem wewnętrznym UE. Biała Księga koncentrowała się głównie na dostosowaniu prawa, budowaniu instytucji i korektach infrastruktury gospodarczej w krajach dążących do członkostwa. Dokument ten był zaopatrzony w załącznik, w którym opisane były zmiany, jakie trzeba wprowadzić w Polsce w różnych sektorach gospodarki i życia społecznego, w dochodzeniu do członkostwa.
Rząd polski przygotował w odpowiedzi na Białą Księgę – harmonogram działań dostosowujących polski system prawny do jej zaleceń. Równocześnie przygotowano, opublikowaną w styczniu 1997 roku „Narodową Strategię Integracji”, która dotyczyła dostosowania prawa oraz gospodarki, a także zmian w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.
W dniach 15-16 grudnia 1995 roku, podczas szczytu madryckiego, Rada Europejska podjęła decyzję w sprawie rozpoczęcia przygotowań do negocjacji akcesyjnych z państwami Europy Środkowej i Wschodniej. Wyznaczono także datę rozpoczęcia tego procesu, na 30 marca 1996 roku. W trakcie tego szczytu Rada Europejska zaleciła Komisji wydanie opinii na temat wniosków złożonych przez te państwa. Poza tym Komisja miała opracować raport dotyczący skutków, jakie prawdopodobnie przyniesie rozszerzenie UE, zwłaszcza w zakresie wspólnej polityki rolnej i polityki strukturalnej.
26 kwietnia 1996 roku Komisja Europejska wystosowała specjalny kwestionariusz do wszystkich państw kandydujących. Zawierał on pytania dotyczące 23 obszarów życia politycznego, gospodarczego i społecznego. Rząd polski przygotował, a następnie przesłał do Komisji odpowiedzi na kwestionariusz, po czym KE, w lipcu 1997 roku, wydała opinię, w której za kryterium oceny przyjęto średniookresową zdolność kraju do sprostania warunkom członkostwa. Komisje oceniła pozytywnie polskie przygotowania.
Agenda 2000 był to dokument programowy, określający propozycje reform dostosowawczych, którego adresatem była UE. Zawierała również wnioski na temat przygotowań państw Europy Środkowo – Wschodniej do członkostwa w UE.
Agenda została przedłożona Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Europejskiej, czego efektem było podjęcie decyzji o zwołaniu kilkunastu dwustronnych Międzyrządowych Konferencji Akcesyjnych. W pierwszej kolejności miały to być te kraje, które mają szanse na najszybsze wejście do Unii Europejskiej. W tej grupie znalazła się Polska.
Rada podjęła także decyzję o wzmocnieniu strategii przedakcesyjnej UE, która została ujednolicona i przedstawiona w dokumencie programowym „Partnerstwo dla członkostwa”. Dokument ten zawierał konieczne reformy oraz określał cele krótko i średnioterminowe. Podstawowym instrumentem strategii był program PHARE.
Podczas szczytu Rady Europejskiej w Helsinkach, w dniach 10 – 11 grudnia 1999 roku, przyjęto szczegółową strategię rozszerzenia UE. Przyjęta została zasada deferencjacji, która polegała na negocjowaniu członkostwa osobno, z każdym państwem kandydującym, ale na równych prawach.
Kolejne szczegóły strategii ustalane były podczas szczytów w Göteborgu (czerwiec 2001 rok), Laeken (grudzień 2001), Sewilli (czerwiec 2002), Kopenhadze (grudzień 2002).
Źródło: J. Barcz "Prawo UE. Zagadnienia systemowe" 2003.
Przeczytaj więcej na ten temat w artykułach:
Droga Polski do członkostwa w UE: Układ Europejski
Droga Polski do UE: Negocjacje akcesyjne
Droga Polski do UE: Instytucje negocjacji akcesyjnych
Szczyt w Essen
W dniach 9 -10 grudnia 1994 roku podczas szczytu Rady Europejskiej w Essen, przyjęta została strategia rozszerzenia. Najważniejszym jej akcentem był tzw. dialog strukturalny, którego celem było „zapewnienie państwom kandydującym szybkich i wszechstronnych informacji na temat ich przygotowań do członkostwa w UE oraz stałego monitorowania tego procesu przez Komisję Europejską” ( J. Barcz „Prawo UE. Zagadnienia systemowe” s. 489).
Państwa kandydujące uzyskały możliwość uczestniczenia w posiedzeniach organów decyzyjnych UE.
Biała Księga
3 maja 1995 roku, Komisja Europejska ogłosiła tzw. Białą Księgę, która dotyczyła integracji stowarzyszonych państw Europy Środkowej i Wschodniej z rynkiem wewnętrznym UE. Biała Księga koncentrowała się głównie na dostosowaniu prawa, budowaniu instytucji i korektach infrastruktury gospodarczej w krajach dążących do członkostwa. Dokument ten był zaopatrzony w załącznik, w którym opisane były zmiany, jakie trzeba wprowadzić w Polsce w różnych sektorach gospodarki i życia społecznego, w dochodzeniu do członkostwa.
Rząd polski przygotował w odpowiedzi na Białą Księgę – harmonogram działań dostosowujących polski system prawny do jej zaleceń. Równocześnie przygotowano, opublikowaną w styczniu 1997 roku „Narodową Strategię Integracji”, która dotyczyła dostosowania prawa oraz gospodarki, a także zmian w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.
Szczyt w Madrycie
W dniach 15-16 grudnia 1995 roku, podczas szczytu madryckiego, Rada Europejska podjęła decyzję w sprawie rozpoczęcia przygotowań do negocjacji akcesyjnych z państwami Europy Środkowej i Wschodniej. Wyznaczono także datę rozpoczęcia tego procesu, na 30 marca 1996 roku. W trakcie tego szczytu Rada Europejska zaleciła Komisji wydanie opinii na temat wniosków złożonych przez te państwa. Poza tym Komisja miała opracować raport dotyczący skutków, jakie prawdopodobnie przyniesie rozszerzenie UE, zwłaszcza w zakresie wspólnej polityki rolnej i polityki strukturalnej.
26 kwietnia 1996 roku Komisja Europejska wystosowała specjalny kwestionariusz do wszystkich państw kandydujących. Zawierał on pytania dotyczące 23 obszarów życia politycznego, gospodarczego i społecznego. Rząd polski przygotował, a następnie przesłał do Komisji odpowiedzi na kwestionariusz, po czym KE, w lipcu 1997 roku, wydała opinię, w której za kryterium oceny przyjęto średniookresową zdolność kraju do sprostania warunkom członkostwa. Komisje oceniła pozytywnie polskie przygotowania.
Agenda 2000
Agenda 2000 był to dokument programowy, określający propozycje reform dostosowawczych, którego adresatem była UE. Zawierała również wnioski na temat przygotowań państw Europy Środkowo – Wschodniej do członkostwa w UE.
Agenda została przedłożona Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Europejskiej, czego efektem było podjęcie decyzji o zwołaniu kilkunastu dwustronnych Międzyrządowych Konferencji Akcesyjnych. W pierwszej kolejności miały to być te kraje, które mają szanse na najszybsze wejście do Unii Europejskiej. W tej grupie znalazła się Polska.
Rada podjęła także decyzję o wzmocnieniu strategii przedakcesyjnej UE, która została ujednolicona i przedstawiona w dokumencie programowym „Partnerstwo dla członkostwa”. Dokument ten zawierał konieczne reformy oraz określał cele krótko i średnioterminowe. Podstawowym instrumentem strategii był program PHARE.
Szczyt w Helsinkach
Podczas szczytu Rady Europejskiej w Helsinkach, w dniach 10 – 11 grudnia 1999 roku, przyjęto szczegółową strategię rozszerzenia UE. Przyjęta została zasada deferencjacji, która polegała na negocjowaniu członkostwa osobno, z każdym państwem kandydującym, ale na równych prawach.
Kolejne szczegóły strategii ustalane były podczas szczytów w Göteborgu (czerwiec 2001 rok), Laeken (grudzień 2001), Sewilli (czerwiec 2002), Kopenhadze (grudzień 2002).
Źródło: J. Barcz "Prawo UE. Zagadnienia systemowe" 2003.
Przeczytaj więcej na ten temat w artykułach:
Droga Polski do członkostwa w UE: Układ Europejski
Droga Polski do UE: Negocjacje akcesyjne
Droga Polski do UE: Instytucje negocjacji akcesyjnych
