Eurożargon cz. III
| 21.05.2009 | Autor: | [ 0 komentarzy ] |
- Chcesz pozyskać fundusze unijne?
- Złóż zapytanie ofertowe! >>
- Podobne tematy:
- Granica polsko-ukraińska - po co nam marmury?
- Chiny oskarżają Unię Europejską o polityczną grę w sprawach handlowych
- Co dalej ze strefą Schengen? Co dalej ze wspólną Europą?
- Unia Europejska - inne artykuły:
- E-learning – efektywne nauczanie w Europie
- Grecja: Venizelos nie zgadza się na kontrolę budżetu
- KE: polski satelita będzie nazwany imieniem ZOFIA!
Czasami zdarza się tak, że uczestniczymy w dyskusji o Unii Europejskiej i za bardzo nie wiemy co do nas mówią, bo używane wyrazy, sformułowania są nam obce. Tematy związane z Unią Europejską są specyficzne, ale kiedy choć pokrótce zapoznamy się z unijnym żargonem wszystko będzie zrozumiałe. Przed nami kolejna lekcja „slangu” Unii Europejskiej.
Metoda wspólnotowa
Określa ona procedurę podejmowania decyzji w ramach Unii Europejskiej. Komisja składa wniosek Radzie UE i Parlamentowi, które go rozpatrują, proponują zmiany i ostatecznie przyjmują go jako unijną normę prawną. Podkreślić należy, iż w procedurze tej zasięga się opinii organów pomocniczych UE, takich jak Europejski Komitet Ekonomiczno - Społeczny czy Komitet Regionów.
Perspektywa finansowa
Jest to proces uzgadniania i przygotowania przez Parlament, Radę Unii Europejskiej i Komisję planów i priorytetów - wydatków na kolejne lata. Tak więc perspektywa finansowa to umieszczenie maksymalnej kwoty unijnych wydatków wraz z ich przeznaczeniem. Głównym celem perspektywy finansowej jest utrzymywanie wydatków UE pod stałą kontrolą i zagwarantowanie odpowiednich środków na planowane działania.
Pomocniczość
Zasada pomocniczości w swojej istocie sprowadza się do przenoszenia procesu podejmowana decyzji w UE jak najbliżej zwykłego obywatela. Unia podejmuje w ramach swoich kompetencji działania na poziomie wspólnotowym wyłącznie wówczas, gdy są one bardziej skuteczne od działań podejmowanych na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym.
Strefa Schengen
W 1985 r. Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg i Republika Federalna Niemiec wprowadziły wspólną politykę wizową dla całego wspólnego obszaru, a także wprowadziły skuteczną kontrolę na granicach zewnętrznych. W ten sposób utworzono obszar bez granic wewnętrznych umożliwiający swobodny przepływ czterech swobód pomiędzy państwami członkowskimi. Oczywiście kontrole na granicach wewnętrznych mogły być nadal przeprowadzane okresowo, jeśli wymagał tego porządek publiczny lub bezpieczeństwo narodowe. Obecnie strefa Schengen (nazwa pochodzi od miasteczka w Luksemburgu, gdzie podpisano układ) obejmuje prawie wszystkie państwa UE (z wyjątkiem Irlandii, Wielkiej Brytanii, Islandii i Norwegii). Sam układ z Schengen stał się integralną częścią traktatów UE
Zapraszam do przeczytania artykułu Eurożargon cz. IV.
