Ludwik Kowalski: Pamiętnik Byłego Komunisty
| 06.07.2010 | Autor: Ludwik Kowalski | [ 0 komentarzy ] |
Profesor Ludwik Kowalski trzymający zielony kontener z pamiętnikiem
Źródło: Ludwik Kowalski
- Wybierasz się do Francji?
- Zarezerwuj hotel we Francji
- Wynajmij samochód we Francji
- Podobne tematy:
- Konferencja dla przedsiębiorców i naukowców: „Nauka i biznes - co nas łączy”
- Szkolnictwo wyższe w Hiszpanii
- Pochować Lenina i rozpocząć destalinizację
- Francja - inne artykuły:
- Wybory parlamentarne w Grecji - co dalej?
- Francuzi zadecydowali - Francois Hollande nowym prezydentem Francji
- Wybory prezydenckie we Francji - pierwsza tura dla Hollande'a
Specjalnie dla Czytelników portalu TwojaEuropa.pl, profesor Ludwik Kowalski z Montclair State University w New Jersey (USA) publikuje fragment swojej książki dotyczący jego pobytu we Francji:
Drodzy czytelnicy portalu TwojaEuropa.pl
Myślę, że może was zainteresować wydana w 2010r. książka p.t. "Pamiętnik Byłego Komunisty: Myśli, Uczucia, Rzeczywistość". Powstała ona na podstawie pamiętnika, który prowadziłem pomiędzy 1946 a 2004 rokiem (w ZSSR, Polsce, Francji i USA).
Odwiedzenie krajów leżących za Żelazną Kurtyną, gdy Polska była krajem stalinistycznym, było praktycznie niemożliwe. Powoli zaczęło się to zmieniać po śmierci Stalina, gdy Chruszczow w 1956r. ujawnił jego zbrodnie. Miałem szczęście być jednym z pierwszych Polaków, którzy ukończyli studia we Francji. Zanim to nastąpiło pracowałem jako asystent prof. Cezarego Pawłowskiego na Politechnice Warszawskiej. W latach 30’ Pawłowski pracował w Paryżu jako asystent Marii Curie. Jego list polecający dla mnie okazał się niesłychanie pomocny. Dodatkowo pomogły mi moje kontakty rodzinne w Paryżu. Joliot-Curie, znany francuski naukowiec (laureat nagrody Nobla z 1935r.) przyjął mnie do pracy w swoim laboratorium. To był rok 1957. Siedem lat później, po uzyskaniu jako naukowiec tytułu doktora, wróciłem do Polski.
Poniżej dwa fragmenty z mojego dziennika, które powstały w 1957r., krótko po tym jak przyjechałem do Francji. Tunia jest moją ciocią; Emil jej przyjacielem. Mój ojciec, wspomniany pod koniec drugiego fragment, był polskim komunistą, który wyemigrował do Związku Radzieckiego. Aresztowany w 1938r. zmarł na Syberii, w obozie koncentracyjnym. To nie powstrzymało mnie jednak przed staniem się Stalinistą w Polsce. Podsumowując książkę powiedziałbym, że opisuje ona moje wewnętrzne konflikty ideologiczne i etyczne, moje zaabsorbowanie nauką i romantyczne tęsknoty. Czy czytający książkę podzielą się swoimi komentarzami? Mam nadzieję, że tak. Będzie to bowiem oznaczało, że książka była warta napisania.
Dziś odwiedził mnie Emil. Powiedział, że na moim miejscu nie wróciłby do Polski. On wyjechał trzy dekady temu, zawsze cierpiał z powodu anty-semityzmu jakiego doświadczył w polskim liceum. ‘Dopiero we Francji poczułem się jak każdy inny. Nikt nie pytał mnie tutaj o narodowość czy wyznanie’ wspominał. W 1939r. służył we francuskiej armii i przetrwał wojnę jako jeniec wojenny. Większość przyjaciół Tunii to polscy Żydzi; wszyscy w swoich domach mówią po francusku. [...]
* * * *
Na 31 maja byliśmy umówieni z Francisem Perrin, francuskim Wysokim Komisarzem ds. energii atomowej. List przygotowany przez Pawłowskiego był adresowany do Perrina. Komisarz przeczytał go i stwierdził, że lepsze dla mnie będzie środowisko uniwersyteckie. ‘Frederic Joliot-Curie – powiedział – prawdopodobnie będzie miał dla Ciebie miejsce. Jeśli nie to wróć, być może uda się znaleźć dla ciebie miejsce w centrum badawczym Saclay’. Wspaniale! Co dalej? Zadzwonimy do sekretariatu Jolio’ta jutro rano i umówimy spotkanie. Wszystko już wkrótce się wyjaśni. [...]
Joliot nie krył rozczarowania, że mój list polecający zaadresowano do Perrina zamiast do niego. Powiedział, że przyjaźnił się z Pawłowskim w okresie gdy Maria Curie kierowała instytutem. Kilka lat wcześniej Joliot zajmował stanowisko Wysokiego Komisarza ds. energii atomowej; został z niego usunięty z powodu swoich komunistycznych poglądów. Prawdopodobnie było to powodem okazanego nam rozczarowania. Ale zaraz dodał – ‘to nie wina Ludwika’- i wróciliśmy do rozmowy o celu mojej wizyty. Zasugerował mi udział w nowym trzyletnim projekcie (zwanym „trzecim cyklem”), który mógłby prowadzić do projektu rozprawy doktorskiej. [...]
Później, przez ponad godzinę, rozmawiał z Tunią o aktualnych wydarzeniach politycznych. Joliot palił jednego papierosa za drugim. Rozmawiali o powstaniu na Węgrzech, wydarzeniach w Polsce i kapitalizmie. Tunia opowiedziała mu o moim ojcu. Powiedział, że nawet przed 20 Zjazdem KPZR zdawał sobie sprawę, iż większość ofiar czystek Stalina stanowili oddani komuniści. [...]
Nie miałem pojęcia, że moje pamiętnikowe zapiski pół wieku później staną się częścią książki. Pisanie dziennika wzbogaciło moje życie. Oto kolejny fragment; powstał gdy zaczynałem prace nad książką:
“Moje pamiętniki były przechowywane w starym, zielonym, metalowym kontenerze. Pod koniec 2009r., mając 78 lat, w końcu postanowiłem je otworzyć. Do tego momentu, nigdy wcześniej nie zaglądałem ponownie do spisanych wspomnień. [...] Gdy tylko zacząłem czytać jedna sprawa stała się dla mnie oczywista. Tłumaczenie całości było pozbawione sensu, słaba kompozycja, liczne powtórzenia i zbyt wiele szczegółów. Ale zacząłem widzieć swoje dotychczasowe życie bardziej wyraźnie i uznałem, że w pamiętnikach jest dość materiałów by zainteresować nimi innych [...]
Na szczęście moja żona Linda pomogła mi przy edycji gdy już przetłumaczyłem z języka polskiego na angielski. ‘Czy nie będziesz zakłopotana czytając moje wspomnienia dotyczące życia intymnego? – spytałem zanim zaczęliśmy. W odpowiedzi usłyszałem ‘jesteśmy już dojrzałymi obywatelami’. Opis moich niezwykłych losów z pewnością sprowokuje jeszcze wiele pytań, na które prawdopodobnie trudno mi będzie odpowiedzieć.
Całą książkę w języku angielskim możecie przeczytać ZA DARMO gdyż jest dostępna online pod linkiem:
http://csam.montclair.edu/~kowalski/life/intro.html
Myślę, że może was zainteresować wydana w 2010r. książka p.t. "Pamiętnik Byłego Komunisty: Myśli, Uczucia, Rzeczywistość". Powstała ona na podstawie pamiętnika, który prowadziłem pomiędzy 1946 a 2004 rokiem (w ZSSR, Polsce, Francji i USA).
Odwiedzenie krajów leżących za Żelazną Kurtyną, gdy Polska była krajem stalinistycznym, było praktycznie niemożliwe. Powoli zaczęło się to zmieniać po śmierci Stalina, gdy Chruszczow w 1956r. ujawnił jego zbrodnie. Miałem szczęście być jednym z pierwszych Polaków, którzy ukończyli studia we Francji. Zanim to nastąpiło pracowałem jako asystent prof. Cezarego Pawłowskiego na Politechnice Warszawskiej. W latach 30’ Pawłowski pracował w Paryżu jako asystent Marii Curie. Jego list polecający dla mnie okazał się niesłychanie pomocny. Dodatkowo pomogły mi moje kontakty rodzinne w Paryżu. Joliot-Curie, znany francuski naukowiec (laureat nagrody Nobla z 1935r.) przyjął mnie do pracy w swoim laboratorium. To był rok 1957. Siedem lat później, po uzyskaniu jako naukowiec tytułu doktora, wróciłem do Polski.
Poniżej dwa fragmenty z mojego dziennika, które powstały w 1957r., krótko po tym jak przyjechałem do Francji. Tunia jest moją ciocią; Emil jej przyjacielem. Mój ojciec, wspomniany pod koniec drugiego fragment, był polskim komunistą, który wyemigrował do Związku Radzieckiego. Aresztowany w 1938r. zmarł na Syberii, w obozie koncentracyjnym. To nie powstrzymało mnie jednak przed staniem się Stalinistą w Polsce. Podsumowując książkę powiedziałbym, że opisuje ona moje wewnętrzne konflikty ideologiczne i etyczne, moje zaabsorbowanie nauką i romantyczne tęsknoty. Czy czytający książkę podzielą się swoimi komentarzami? Mam nadzieję, że tak. Będzie to bowiem oznaczało, że książka była warta napisania.
Fragmenty książki:
Dziś odwiedził mnie Emil. Powiedział, że na moim miejscu nie wróciłby do Polski. On wyjechał trzy dekady temu, zawsze cierpiał z powodu anty-semityzmu jakiego doświadczył w polskim liceum. ‘Dopiero we Francji poczułem się jak każdy inny. Nikt nie pytał mnie tutaj o narodowość czy wyznanie’ wspominał. W 1939r. służył we francuskiej armii i przetrwał wojnę jako jeniec wojenny. Większość przyjaciół Tunii to polscy Żydzi; wszyscy w swoich domach mówią po francusku. [...]
* * * *
Na 31 maja byliśmy umówieni z Francisem Perrin, francuskim Wysokim Komisarzem ds. energii atomowej. List przygotowany przez Pawłowskiego był adresowany do Perrina. Komisarz przeczytał go i stwierdził, że lepsze dla mnie będzie środowisko uniwersyteckie. ‘Frederic Joliot-Curie – powiedział – prawdopodobnie będzie miał dla Ciebie miejsce. Jeśli nie to wróć, być może uda się znaleźć dla ciebie miejsce w centrum badawczym Saclay’. Wspaniale! Co dalej? Zadzwonimy do sekretariatu Jolio’ta jutro rano i umówimy spotkanie. Wszystko już wkrótce się wyjaśni. [...]
Joliot nie krył rozczarowania, że mój list polecający zaadresowano do Perrina zamiast do niego. Powiedział, że przyjaźnił się z Pawłowskim w okresie gdy Maria Curie kierowała instytutem. Kilka lat wcześniej Joliot zajmował stanowisko Wysokiego Komisarza ds. energii atomowej; został z niego usunięty z powodu swoich komunistycznych poglądów. Prawdopodobnie było to powodem okazanego nam rozczarowania. Ale zaraz dodał – ‘to nie wina Ludwika’- i wróciliśmy do rozmowy o celu mojej wizyty. Zasugerował mi udział w nowym trzyletnim projekcie (zwanym „trzecim cyklem”), który mógłby prowadzić do projektu rozprawy doktorskiej. [...]
Później, przez ponad godzinę, rozmawiał z Tunią o aktualnych wydarzeniach politycznych. Joliot palił jednego papierosa za drugim. Rozmawiali o powstaniu na Węgrzech, wydarzeniach w Polsce i kapitalizmie. Tunia opowiedziała mu o moim ojcu. Powiedział, że nawet przed 20 Zjazdem KPZR zdawał sobie sprawę, iż większość ofiar czystek Stalina stanowili oddani komuniści. [...]
Nie miałem pojęcia, że moje pamiętnikowe zapiski pół wieku później staną się częścią książki. Pisanie dziennika wzbogaciło moje życie. Oto kolejny fragment; powstał gdy zaczynałem prace nad książką:
“Moje pamiętniki były przechowywane w starym, zielonym, metalowym kontenerze. Pod koniec 2009r., mając 78 lat, w końcu postanowiłem je otworzyć. Do tego momentu, nigdy wcześniej nie zaglądałem ponownie do spisanych wspomnień. [...] Gdy tylko zacząłem czytać jedna sprawa stała się dla mnie oczywista. Tłumaczenie całości było pozbawione sensu, słaba kompozycja, liczne powtórzenia i zbyt wiele szczegółów. Ale zacząłem widzieć swoje dotychczasowe życie bardziej wyraźnie i uznałem, że w pamiętnikach jest dość materiałów by zainteresować nimi innych [...]
Na szczęście moja żona Linda pomogła mi przy edycji gdy już przetłumaczyłem z języka polskiego na angielski. ‘Czy nie będziesz zakłopotana czytając moje wspomnienia dotyczące życia intymnego? – spytałem zanim zaczęliśmy. W odpowiedzi usłyszałem ‘jesteśmy już dojrzałymi obywatelami’. Opis moich niezwykłych losów z pewnością sprowokuje jeszcze wiele pytań, na które prawdopodobnie trudno mi będzie odpowiedzieć.
Pełna treść książki
Całą książkę w języku angielskim możecie przeczytać ZA DARMO gdyż jest dostępna online pod linkiem:
http://csam.montclair.edu/~kowalski/life/intro.html
