Włodzmierz Wysocki nieustannie aktualny
| 10.10.2010 | Autor: Maciej Gach | [ 0 komentarzy ] |
Włodzimierz Wysocki
Źródło: http://commons.wikimedia.org
Włodzimierz Wysocki z rodzicami - 1948 ok
Źródło: http://ru.wikipedia.org
Włodzimierz Wysocki
Źródło: http://ru.wikipedia.org
Grób Włodzimierza Wysockiego na Cmentarzu Wagańkowskim
Źródło: http://pl.wikipedia.org
Jacek Kaczmarski
Źródło: http://pl.wikipedia.org
- Wybierasz się do Rosji?
- Zarezerwuj hotel w Rosji
- Wynajmij samochód w Rosji
Włodzimierz Wysocki był jednym z najwybitniejszych rosyjskich bardów, sumieniem nie tylko dla swoich rodaków, ale także dla Polaków. Dziś jego teksty są odzwierciedleniem tego, co dzieje się w Rosji.
Twórczość Włodzimierza Wysockiego była dla mieszkańców państw bloku wschodniego swoistym oddechem wolności w czasach siermiężnego socjalizmu. Jego piosenki dodawały otuchy, że wbrew istniejącemu chamstwu, głupocie i zakłamaniu, warto zachowywać się godnie i przyzwoicie.
W Polsce ludzie działający w opozycji antypeerelowskiej z podziwem słuchali jego piosenek, które dodawały im odwagi w przeciwstawieniu się systemowi realnego socjalizmu.
Mimo iż ponad dwadzieścia lat temu przestał istnieć Związek Sowiecki, to problemy jakie przedstawiał w swoich utworach Włodzimierz Wysocki nadal są aktualne na terenie dzisiejszej Rosji.
Wielu intelektualistów nie może pogodzić się z tym, że w Rosji nie nastała demokracja z prawdziwego zdarzenia, czego efektem są rządy twardej ręki Putina i jego współpracowników. Dopóki nie nastanie w Rosji wolność, to bardowie sumienia jak Okudżawa czy Wysocki nadal będą na ustach tej części społeczeństwa, która wie, że pieniądze i władza to nie wszystko, czym człowiek żyje.
Włodzimierz Semionowicz Wysocki urodził się 25 stycznia 1938 roku w Moskwie. Matka - Nina Maksymowna Wysocka była z wykształcenia tłumaczem z języka niemieckiego, natomiast ojciec - Semion Władimirowicz Wysocki był pułkownikiem Armii Czerwonej.
Gdy w 1941 roku hitlerowskie Niemcy zaatakowały Związek Sowiecki, Włodzimierz wraz z matką ewakuowali się do miejscowości Buzułuk. Po powrocie do Moskwy Wysoccy zamieszkiwali w domu na Mieszczańskiej ulicy. Wspomnienia z tego okresu Wysocki zawarł w pieśni Ballada o diectwie.
Po zakończeniu wojny, w 1947 roku Wysocki wraz ze swoim ojcem i jego żoną Eugenią Lihałatową-Wysocką wyjechali do Niemiec. Warto wspomnieć, iż wtedy słynny bard Rosji uczył się gry na fortepianie.
Powrót do Moskwy datuje się na rok 1949. Wysocki zamieszkiwał wówczas w zaułku Bolszoj Karietnyj. Od nazwy tego placu pochodzi tytuł jednej z najbardziej znanych pieśni Wysockiego.
Szkołę średnią młody Wołodia ukończył w 1955 roku. Następnie zaczął studia na uniwersytecie. Po ukończeniu szkoły podjął naukę w Instytucie inżynieryjno-budowlanym, jednak po pierwszym semestrze zrezygnował. W tym czasie brał udział w domowych zajęciach dramaturga i artysty Bogomołowa . Następnie podjął naukę na wydziale aktorskim przy Moskiewskim Wydziale Artystycznym. Tam poznał swoją żonę Izę Żukową. Jego pierwszą teatralną rolą było wcielenie się w postać Porfira Pietrowicza w sztuce Zbrodnia i kara (Fiodor Dostojewski). Po ukończeniu studiów Wysocki zaczął pracować w teatrze im. Aleksandra Puszkina.
W roku 1961 podczas kręcenia jednego z filmów, Wysocki poznał Ludmiłę Abramową, która została jego drugą żoną. W tym czasie artysta zaczął, także pisać pierwsze pieśni, a w następnym roku Wysockiemu urodził się pierwszy syn - Arkadij.
W 1964 roku na świat przyszedł drugi syn Wysockiego - Nikita. W tym czasie ten wybitny artysta podjął pracę w Moskiewskim teatrze dramatu i komedii na Tagance, z którym zawodowo związał się do końca swoich dni. Na scenie wcielał się w takie postacie, jak Hamlet, Łopachin w Wiśniowym sadzie czy Don Juan. Wystąpił też w wielu filmach.
Największą sławę zyskał jednak dzięki swoim pieśniom, śpiewanym przy akompaniamencie gitary, których napisał ponad siedemset. Swoim charakterystycznym głosem i pasją wykonywania swoich pieśni, porywał tłumy. Był zmilczany i pomijany przez radio, TV i wytwórnie płytowe. Jego piosenki wywoływały furię krytyków i decydentów, a nagrania barda rozchodziły się po kraju w formie amatorskich nagrań magnetofonowych.
W 1967 roku Wysocki poznał swoją kolejną już trzecią żonę, Marinę Vlad. W tym czasie współpracował między innymi z teatrem (Verikal, Pugaczow).
Rolą, która przyniosła Wysockiemu największe uznanie, była postać Hamleta w sztuce o tym samym tytule. Przedstawienie z jego udziałem wygrywało na festiwalach teatralnych w Jugosławii, Francji i Warszawie.
Włodzimierz Wysocki zmarł na atak serca 25 lipca 1980, a było to niedługo po powrocie z Polski, z występów z wyżej wymienionym przedstawieniem Hamleta. Jego nagrobek znajduje się na cmentarzu Wagankowskim.
Tytuły i słowa piosenek Wysockiego odwołują się do spraw powszechnych, które są bliskie każdemu człowiekowi jak, miłość, zdrada, przyjaźń czy strach. Teksty pieśni rosyjskiego barda dotyczą też spraw związanych z problemami politycznymi i społecznymi: wojna, góry, sport, świat, zwierzęta, władza. Oto tytuły najbardziej znanych piosenek Włodzimierza Wysockiego:
Budujemy mosty, Polowanie na muchy, W górach, Bokser, Poranna gimnastyka, W ciemnościach, Synowie idą na wojnę, On nie powrócił z boju, Braterskie groby, Droga na szczyt.
"To, co robiłem, kim byłem i jestem, zawdzięczam trzem "ludziom z taśmy": Wysockiemu, Galiczowi, Okudżawie.
Siłą bardów była prostota przekazu i jego autentyzm, rzeczywiście rodem z folkloru, zwłaszcza miejskiego i więziennego. Niedoskonałość muzyczna nie tylko nie przeszkadzała w odbiorze głosów z taśmy, które były głosami z "nieludzkiej ziemi" - nadawała im wiarygodność.
To były rosyjskie odpowiedniki niewolniczych bluesów z amerykańskich plantacji bawełny, dowiadywaliśmy się z nich o Archipelagu Gułag, o przerażająco zbawczej mocy wódki, o ulicznym kodeksie honorowym, o budowie metra, o niemożliwej do ocalenia miłości, o absurdalnych programach telewizyjnych i radiowych nawet oglądanych i słuchanych przez groteskowych obywateli i towarzyszy, niby urobionych przez system, ale przejawiających w najmniej spodziewanych momentach, przeważnie w chwilach próby, swoje niesforne człowieczeństwo.
Dziesiątki, setki tych piosenek składały się na panoramę życia ludzi z krwi i kości w systemie nierealizowanej, nieludzkiej teorii powszechnej szczęśliwości. A ponieważ byli to ludzie z krwi i kości, stworzeni przez słowo, muzykę i szorstką interpretację, to również ich problemy, radości i dramaty stawały się ludzkie, nie systemowe. I nie zniknęły wraz z systemem."
Źródła:
www.vysotsky.neostrada.pl,
http://www.rosjapl.info/muzyka/wysocki.php
W Polsce ludzie działający w opozycji antypeerelowskiej z podziwem słuchali jego piosenek, które dodawały im odwagi w przeciwstawieniu się systemowi realnego socjalizmu.
Mimo iż ponad dwadzieścia lat temu przestał istnieć Związek Sowiecki, to problemy jakie przedstawiał w swoich utworach Włodzimierz Wysocki nadal są aktualne na terenie dzisiejszej Rosji.
Wielu intelektualistów nie może pogodzić się z tym, że w Rosji nie nastała demokracja z prawdziwego zdarzenia, czego efektem są rządy twardej ręki Putina i jego współpracowników. Dopóki nie nastanie w Rosji wolność, to bardowie sumienia jak Okudżawa czy Wysocki nadal będą na ustach tej części społeczeństwa, która wie, że pieniądze i władza to nie wszystko, czym człowiek żyje.
Życiorys Włodzimierza Wysockiego
Włodzimierz Semionowicz Wysocki urodził się 25 stycznia 1938 roku w Moskwie. Matka - Nina Maksymowna Wysocka była z wykształcenia tłumaczem z języka niemieckiego, natomiast ojciec - Semion Władimirowicz Wysocki był pułkownikiem Armii Czerwonej.
Gdy w 1941 roku hitlerowskie Niemcy zaatakowały Związek Sowiecki, Włodzimierz wraz z matką ewakuowali się do miejscowości Buzułuk. Po powrocie do Moskwy Wysoccy zamieszkiwali w domu na Mieszczańskiej ulicy. Wspomnienia z tego okresu Wysocki zawarł w pieśni Ballada o diectwie.
Po wojnie
Po zakończeniu wojny, w 1947 roku Wysocki wraz ze swoim ojcem i jego żoną Eugenią Lihałatową-Wysocką wyjechali do Niemiec. Warto wspomnieć, iż wtedy słynny bard Rosji uczył się gry na fortepianie.
Powrót do Moskwy datuje się na rok 1949. Wysocki zamieszkiwał wówczas w zaułku Bolszoj Karietnyj. Od nazwy tego placu pochodzi tytuł jednej z najbardziej znanych pieśni Wysockiego.
Nauka
Szkołę średnią młody Wołodia ukończył w 1955 roku. Następnie zaczął studia na uniwersytecie. Po ukończeniu szkoły podjął naukę w Instytucie inżynieryjno-budowlanym, jednak po pierwszym semestrze zrezygnował. W tym czasie brał udział w domowych zajęciach dramaturga i artysty Bogomołowa . Następnie podjął naukę na wydziale aktorskim przy Moskiewskim Wydziale Artystycznym. Tam poznał swoją żonę Izę Żukową. Jego pierwszą teatralną rolą było wcielenie się w postać Porfira Pietrowicza w sztuce Zbrodnia i kara (Fiodor Dostojewski). Po ukończeniu studiów Wysocki zaczął pracować w teatrze im. Aleksandra Puszkina.
Twórczość
W roku 1961 podczas kręcenia jednego z filmów, Wysocki poznał Ludmiłę Abramową, która została jego drugą żoną. W tym czasie artysta zaczął, także pisać pierwsze pieśni, a w następnym roku Wysockiemu urodził się pierwszy syn - Arkadij.
W 1964 roku na świat przyszedł drugi syn Wysockiego - Nikita. W tym czasie ten wybitny artysta podjął pracę w Moskiewskim teatrze dramatu i komedii na Tagance, z którym zawodowo związał się do końca swoich dni. Na scenie wcielał się w takie postacie, jak Hamlet, Łopachin w Wiśniowym sadzie czy Don Juan. Wystąpił też w wielu filmach.
Największą sławę zyskał jednak dzięki swoim pieśniom, śpiewanym przy akompaniamencie gitary, których napisał ponad siedemset. Swoim charakterystycznym głosem i pasją wykonywania swoich pieśni, porywał tłumy. Był zmilczany i pomijany przez radio, TV i wytwórnie płytowe. Jego piosenki wywoływały furię krytyków i decydentów, a nagrania barda rozchodziły się po kraju w formie amatorskich nagrań magnetofonowych.
W 1967 roku Wysocki poznał swoją kolejną już trzecią żonę, Marinę Vlad. W tym czasie współpracował między innymi z teatrem (Verikal, Pugaczow).
Rola życia
Rolą, która przyniosła Wysockiemu największe uznanie, była postać Hamleta w sztuce o tym samym tytule. Przedstawienie z jego udziałem wygrywało na festiwalach teatralnych w Jugosławii, Francji i Warszawie.
Włodzimierz Wysocki zmarł na atak serca 25 lipca 1980, a było to niedługo po powrocie z Polski, z występów z wyżej wymienionym przedstawieniem Hamleta. Jego nagrobek znajduje się na cmentarzu Wagankowskim.
Najbardziej znane piosenki Włodzimierza Wysockiego
Tytuły i słowa piosenek Wysockiego odwołują się do spraw powszechnych, które są bliskie każdemu człowiekowi jak, miłość, zdrada, przyjaźń czy strach. Teksty pieśni rosyjskiego barda dotyczą też spraw związanych z problemami politycznymi i społecznymi: wojna, góry, sport, świat, zwierzęta, władza. Oto tytuły najbardziej znanych piosenek Włodzimierza Wysockiego:
Budujemy mosty, Polowanie na muchy, W górach, Bokser, Poranna gimnastyka, W ciemnościach, Synowie idą na wojnę, On nie powrócił z boju, Braterskie groby, Droga na szczyt.
Esej Jacka Kaczmarskiego o bardach rosyjskich
"To, co robiłem, kim byłem i jestem, zawdzięczam trzem "ludziom z taśmy": Wysockiemu, Galiczowi, Okudżawie.
Siłą bardów była prostota przekazu i jego autentyzm, rzeczywiście rodem z folkloru, zwłaszcza miejskiego i więziennego. Niedoskonałość muzyczna nie tylko nie przeszkadzała w odbiorze głosów z taśmy, które były głosami z "nieludzkiej ziemi" - nadawała im wiarygodność.
To były rosyjskie odpowiedniki niewolniczych bluesów z amerykańskich plantacji bawełny, dowiadywaliśmy się z nich o Archipelagu Gułag, o przerażająco zbawczej mocy wódki, o ulicznym kodeksie honorowym, o budowie metra, o niemożliwej do ocalenia miłości, o absurdalnych programach telewizyjnych i radiowych nawet oglądanych i słuchanych przez groteskowych obywateli i towarzyszy, niby urobionych przez system, ale przejawiających w najmniej spodziewanych momentach, przeważnie w chwilach próby, swoje niesforne człowieczeństwo.
Dziesiątki, setki tych piosenek składały się na panoramę życia ludzi z krwi i kości w systemie nierealizowanej, nieludzkiej teorii powszechnej szczęśliwości. A ponieważ byli to ludzie z krwi i kości, stworzeni przez słowo, muzykę i szorstką interpretację, to również ich problemy, radości i dramaty stawały się ludzkie, nie systemowe. I nie zniknęły wraz z systemem."
Źródła:
www.vysotsky.neostrada.pl,
http://www.rosjapl.info/muzyka/wysocki.php
