Prawa pracownicze w Europie pod ochroną

Europejska Karta Społeczna

W systemie Rady Europy prawa polityczne i obywatelskie zagwarantowane są w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka. Natomiast prawa społeczne, gospodarcze i kulturalne zawarte są w Europejskiej Karcie Społecznej (z ang. European Social Charter). Dokument ten podpisany został w 1961 roku w Turynie przez 28 państw, w tym przez Polskę. W 1996 roku przyjęta została nowa Zrewidowana Europejska Karta Społeczna ze względu na zachodzące zmiany społeczne. Polska podpisała nową Kartę w 2005 roku. Postanowienia Zrewidowanej Karty Społecznej dotyczą praw społecznych związanych z edukacją, mieszkalnictwem, zdrowiem, zabezpieczeniem społecznym, zatrudnieniem czy niedyskryminacją.

Skarga zbiorowa w obronie praw pracowniczych

Od 1998 roku na mocy trzeciego Protokołu Dodatkowego do EKS, wszedł w życie system skarg kolektywnych, zwanych też zbiorowymi. Skargi te wnosić mogą organizacje chroniące interesy pracowników i pracodawców przeciwko państwom naruszającym prawa społeczne. Organizacje te muszą być oficjalnie uznane przez Radę Europy. Skargi kieruje się do Europejskiego Komitetu Praw Społecznych (EKPS), który wydaje opinię czy doszło do złamania zasad zawartych w EKS/ZEKS bądź w Protokole Dodatkowym. Komitet nie jest organem sądowym, co oznacza, że jego rozstrzygnięcia nie są formalnie wiążące. Opinia EKPS następnie wędruje do Komitetu Ministrów, który wydaje rekomendacje albo rezolucje kończące postępowanie. Skarga zbiorowa różni się od skarg indywidualnych (rozpatrywanych przez Europejski Trybunał Praw Człowieka), tym że te drugie wnoszone są przez poszczególne jednostki przeciwko państwom w konkretnych sprawach. Natomiast skargi zbiorowe składane są przez podmioty zbiorowe i rozpatrują one sprawy, które nie dotyczą indywidualnych przypadków.

Skarga zbiorowa w praktyce

Za przykład skargi kolektywnej może posłużyć kazus Finlandii wniesiony w 2000 roku. Związki zawodowe STTK ry i stowarzyszony z nim Tehry ry złożyły skargę przeciwko Finlandii w związku z naruszeniem przez państwo praw pracowniczych. W skardze powoływano się na fakt, że personel pewnego szpitala poddany był zagrożeniu promieniowania jonizującego podczas wykonywania pracy. Natomiast sama skarga dotyczyła tego, że pracownicy zagrożeni takim promieniowaniem nie mają zagwarantowanego prawa do płatnego urlopu bądź zredukowanych godzin pracy. Europejski Komitet Spraw Społecznych uznał skargę za dopuszczalną. Komitet uznał, że zaistniała sytuacja w Finlandii jest niezgodna z art. 2 ust. 4 Karty, który brzmi:

„W celu zapewnienia skutecznego wykonywania prawa do sprawiedliwych warunków pracy, Strony zobowiązują się:
(…)
4. usunąć zagrożenia związane z wykonywaniem prac niebezpiecznych lub szkodliwych dla zdrowia, a tam, gdzie nie jest jeszcze możliwe usunięcie lub wystarczające zmniejszenie tych zagrożeń, zapewnić bądź skrócenie czasu pracy, bądź dodatkowe płatne urlopy dla pracowników zatrudnionych przy takich pracach.”

Szczegółowy przebieg sprawy dostępny pod adresem: http://www.humanrights.coe.int/cseweb/gb/GB3/GB41.htm

www.coe.int
www.mpips.gov.pl

• PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ:
  
• >> 2012 - Europejski Rok Aktywności Osób Starszych
• >> Chcesz zostać attaché lub ambasadorem? Dołącz do Akademii Młodych Dyplomatów!
• >> Ekologiczny plastik z rzeźni
• >> Małżeństwo z rozsądku - Chorwacja nowym członkiem UE

• TAGI:
• Europejska Karta Społeczna
• ,
• Finlandia
• ,
• ochrona praw człowieka
• ,
• prawa pracownicze
• ,
• prawa społeczne
• ,
• Rada Europy
• ,
• skarga kolektywna
• ,
• skarga zbiorowa
• ,
• Zrewidowana Europejska Karta Społeczna
 
• KRAJE:
• Cała Europa