Prawa osób niepełnosprawnych w Unii Europejskiej

Istnieje jasna zależność między stopniem zaburzenia, a ciężkim położeniem finansowym osoby niepełnosprawnej, stwierdza Carlotta Besozzi, dyrektor Europejskiego Forum Niepełnosprawności w Brukseli. Jak mówi, dane wskazują, że dochód rodziny jest znacznie niższy, gdy głową domu jest osoba niepełnosprawna. Powodem może być bezrobocie, czy problem z utrzymaniem pracy ze względu na ciągłą potrzebę rehabilitacji. Ponadto mniej osób niepełnosprawnych niż sprawnych posiada własne mieszkanie i wystarczające zasoby, by być samodzielnym i niezależnym od innych ludzi. Oznacza to potrzebę polegania na rodzinie lub państwie.
Carlotta Besozzi uważa, że to brak profilaktyki społecznej doprowadza do tego impasu. Stworzenie odpowiedniej polityki socjalnej umożliwiłoby osobom niepełnosprawnym spełnienie swoich ambicji w roli pracownika i niezależnego finansowo człowieka.

Polityka unijna wobec osób niepełnosprawnych

Plan działania Unii Europejskiej na rzecz osób niepełnosprawnych 2003-2010 właśnie wygasa. Głównym założeniem tego projektu było uwzględnienie i integracja potrzeb tej grupy w prawodawstwie unijnym. Pod koniec zeszłego roku Wspólnota Europejska ratyfikowała Konwencje Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych. Dokument ten mówi o zobowiązaniu państwa do prawnie równego traktowania osób niepełnosprawnych i ochrony ich przed wykluczeniem i marginalizacją społeczną. Konwencja ONZ zapewnia im również obywatelskie i polityczne prawa, uczestnictwo w życiu społecznym, prawo do edukacji, opieki zdrowotnej, pracy i praw socjalnych. Uznanie go przez Unię Europejską oznacza, że wszystkie instytucje UE mają obowiązek wprowadzać wartości Konwencji w tworzonych prawach: od transportu do zatrudnienia, od technologii informacyjnych i komunikacyjnych do współpracy w dziedzinie rozwoju. Planowany obecnie projekt działania UE na rzecz osób niepełnosprawnych w latach 2011- 2021 będzie kontynuacją założeń wspomnianego, poprzedniego planu, jak również zakłada rewizję prawodawstwa unijnego, tak by była zgodna z Konwencją ONZ.

Problemy z uznaniem Konwencji ONZ

Zobowiązanie Wspólnoty Europejskiej będzie miało rzeczywisty wpływ na życie osób niepełnosprawnych, gdy poszczególne państwa członkowskie uznają dokument. Chociaż Rada Unii Europejskiej przyjęła decyzję o ratyfikacji Konwencji ONZ już pod koniec zeszłego roku, niestety formalnie będzie ona wiążąca dla obywateli UE, tylko wtedy gdy wszystkie państwa członkowskie ratyfikują traktat.Jak dotąd tylko trzynaście krajów ratyfikowało ten dokument. Są nimi Austria, Belgia, Czechy, Dania, Francja, Niemcy, Węgry, Włochy, Portugalia, Słowenia, Hiszpania, Szwecja i Wielka Brytania. W przypadku Polski Konwencja ONZ o prawach osób niepełnosprawnych została podpisana, ale wciąż nie była ratyfikowania. Pozostaje zatem wciąż 15 krajów, które muszą uznać konwencje ONZ, by sytuacja osób niepełnosprawnych w Europie uległa poprawie. Tak, by mogli cieszyć się tymi samymi prawami co pozostali obywatele Unii Europejskiej.


Na podstawie:
www.edf-feph.org
Artykuł „Emergency Exit” w The Parliament; wydanie 8.02.2010
www.theparliament.com/parliament-magazine/parliament-archive/

• PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ:
  
• >> Brakujący element w Strategii 2020
• >> Ádám Kósa upomni się o prawa niepełnosprawnych w UE
• >> Orędzie Barroso o stanie Unii Europejskiej
• >> Podatki VAT w krajach Unii Europejskiej

• TAGI:
• Konwencja Narodów Zjednoczonych
• ,
• niepełnosprawni w UE
• ,
• niepełnosprawność
• ,
• niepełnosprawność w Unii Europejskiej
• ,
• osoby niepełnosprawne
• ,
• polityka unijna wobec osób niepełnosprawnych
• ,
• prawa osób niepełnosprawnych
 
• KRAJE:
• Unia Europejska