Od Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali do Unii Europejskiej – część II
| 30.04.2009 | Autor: | [ 0 komentarzy ] |
- Chcesz pozyskać fundusze unijne?
- Złóż zapytanie ofertowe! >>
- Podobne tematy:
- Ratowanie Eurolandu, czyli Szczyt Rady Europejskiej
- Państwa strefy euro puszczą w obieg upamiętniające monety
- „Przyszłość strefy Euro” – ogólnopolska konferencja naukowa
- Unia Europejska - inne artykuły:
- E-learning – efektywne nauczanie w Europie
- Grecja: Venizelos nie zgadza się na kontrolę budżetu
- KE: polski satelita będzie nazwany imieniem ZOFIA!
Idea Unii Europejskiej opiera się na zasadzie praworządności. Podstawą wszystkich działań podejmowanych w ramach powierzonych Unii kompetencji są traktaty, przyjęte dobrowolnie i demokratycznie przez wszystkie państwa członkowskie. W obliczu przemian polityczno- ekonomicznych najpierw Wspólnoty, a później sama Unia musiała przechodzić przeobrażenia tak, aby zagwarantować jak najefektywniejszą realizację celów wyrażonych w Traktatach Założycielskich.
Federacyjny charakter UE
Nowelizacja regulacji przyjętych w Traktacie o ustanowieniu Unii Europejskiej nastąpiła w Traktacie Amsterdamskim, który został podpisany 2 X 1997 roku przez 15 państw członkowskich Unii Europejskiej (w tym przez Austrię, Finlandię i Szwecję, które wstąpiły do UE w 1995 r.). Traktat wprowadza drobne poprawki i stanowi swoiste uzupełnienie regulacji przyjętych w Traktacie z Maastricht, Traktach Rzymskich oraz innych aktach prawnych Wspólnoty. Głównym celem przyjętego Traktatu było wzmocnienie federacyjnego charakteru UE oraz wprowadzenie zmian instytucjonalnych, poprzez wzmocnienie władzy Parlamentu Europejskiego. Traktat Amsterdamski wprowadził również istotne zmiany w III filarze Unii, obejmującym współpracę w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego i wymiaru sprawiedliwości, wzmacniając kompetencję Unii Europejskiej w zakresie polityki wizowej, migracyjnej i azylowej. Traktat ten wzmocnił także współpracę policji i wymiaru sprawiedliwości państw członkowskich UE powołując do życia Europol.
Co uchwalono w Nicei?
Perspektywa historycznego, największego w dziejach Unii Europejskiej poszerzenia o dziesięć nowych państw członkowskich Europy Środkowo - Wschodniej zmusiła Unię do podjęcia reformy wewnętrznej, która zapewniłaby Unii skuteczne działanie w składzie obejmującym aż 25 państw członkowskich. Reformy instytucjonalne zapoczątkowało przyjęcie Traktatu Nicejskiego, wynegocjowanego przez piętnastu szefów rządów UE, obradujących w Nicei w dniach 7 - 11 grudnia 2000 roku. Przywódcy Piętnastki uznali, że od daty wejścia w życie Traktatu z Nicei Unia będzie w stanie powitać nowe państwa, gdy tylko wykażą zdolność do sprostania obowiązkom, wynikającym z członkostwa. Przygotowując instytucje unijne do historycznego rozszerzenia ustalono podział głosów w Radzie Unii Europejskiej, zwiększono znacznie ilości spraw, w których decyzje podejmowane będą większością kwalifikowaną (patrz: http://pl.wikipedia.org), w celu usprawnienia prac Rady zrezygnowano także z prawa weta w kwestiach obejmujących politykę imigracyjną czy fundusze strukturalne. Wprowadzono reformę instytucjonalną Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej, określając liczbę przedstawicieli krajów członkowskich w tych instytucjach. Warto także wspomnieć, że już Traktat Nicejski proklamował Kartę Praw Podstawowych, czyli zbiór praw człowieka i swobód obywatelskich gwarantowanych na obszarze Unii Europejskiej.
Przeczytaj również pierwszą część artykułu:
Od Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali do Unii Europejskiej - część I



