Partnerstwo Wschodnie - czy ma szansę?
| 30.04.2009 | Autor: | [ 0 komentarzy ] |
- Wybierasz się do Rosji?
- Zarezerwuj hotel w Rosji
- Wynajmij samochód w Rosji
- Podobne tematy:
- Julia Tymoszenko - ukraiński egzamin z demokracji
- Lwów – Królewskie Miasto pogranicza
- Na krańcu Europy - Ukraina
- Gruzja - inne artykuły:
- Misje rządów państwa prawa w Gruzji, Iraku i Kosowie
- Kultura gruzińska, czyli bez toastu żadna uczta się nie obędzie!
- Z pogranicza Europy i Azji - Tbilisi
W maju 2008 roku Polska wraz ze Szwecją przedstawiła idee projektu zwanego Partnerstwem Wschodnim, który zakłada większe zaangażowanie się Unii Europejskiej w politykę wschodnią. Polski rząd ma nadzieję, iż ta inicjatywa pozwoli naszemu krajowi stać się swoistym ambasadorem UE na Wschodzie.
O potrzebie rozwijania wymiaru wschodniego polityki zagranicznej UE jeszcze w roku 2001 mówił ówczesny premier Jerzy Buzek. Zacieśnianie współpracy Unii z krajami Europy Wschodniej miało dotyczyć wszystkich krajów postsowieckich łącznie z Rosją, która ostatecznie nie wyraziła zainteresowania projektem. W tym czasie toczyła się też dyskusja dotycząca kwestii relacji UE z jej sąsiadami, w konsekwencji której w 2004 roku powstała Europejska Polityka Sąsiedztwa (EPS).
W maju 2008 roku rządy Polski i Szwecji przedstawiły projekt Partnerstwa Wschodniego (PW), które miało bazować na Europejskiej Polityce Sąsiedztwa. Już w miesiąc później został on zaakceptowany przez Radę Europejską. W grudniu 2008 roku, już w czasie trwania globalnego kryzysu gospodarczego UE ustami szefa Komisji Europejskiej Jose Manuel Barroso potwierdziła wolę ściślejszej współpracy ze Wschodem oraz gotowość przeznaczenia na ten cel odpowiednich środków finansowych.
Głównym założeniem Partnerstwa Wschodniego jest wzmacnianie procesów demokratycznych w krajach Europy Wschodniej, szczególnie Gruzji, Ukrainy, Mołdawii, Armenii oraz Azerbejdżanu. PW zakłada również współpracę ekonomiczną, która ma pomóc w restrukturyzacji gospodarek państw Europy Wschodniej. Projekt polsko-szwedzki przewiduje m.in. „wprowadzenie w długiej perspektywie ruchu bezwizowego, (...) ustanowienie pogłębionej Strefy Wolnego Handlu, (...) wsparcie UE dla reform sektorowych, rozwój kontaktów pomiędzy społecznościami (...), dostosowanie praw i norm wewnętrznych do standardów UE, zapewnienie i dystrybucja funduszy unijnych (...)” (za: Mirek Struś, Partnerstwo Wschodnie-szanse i zagrożenia, www.stosunkimiedzynarodowe.pl z dnia 25.08.2008r.).
Przyjęcie przez Brukselę projektu Partnerstwa Wschodniego jest jednym z największych sukcesów polskiej dyplomacji w ostatnim czasie. Dzięki niemu nasz kraj stał się rzecznikiem interesów państw Europy Wschodniej w UE. Można jednak zadać pytanie, czy PW ma realną szansę na realizację? Nie od dziś wiadomo, iż Unia do tej pory nie była szczególnie zainteresowana angażowaniem się w politykę na Wschodzie (głównie z powodu obawy przed reakcją Rosji, dla której Europa Wschodnia pozostaje „sferą żywotnych wpływów”). Część polityków państw UE, z prezydentem Francji Nicolasem Sarkozym na czele, jest bardziej zainteresowana tzw. projektem EuroMedu (Unii Śródziemnomorskiej). Ponad to istnieje uzasadniono obawa, że ważna inicjatywa Partnerstwa Wschodniego pozostanie jedynie w sferze idei, zabraknie bowiem konkretów i pieniędzy.
Polsko-Szwedzki projekt Partnerstwa Wschodniego jest szalenie istotny, szczególnie teraz, kiedy Europa ma za sobą konflikt rosyjsko-gruziński oraz kryzys energetyczny. Szukanie jak najszerszego poparcia dla inicjatywy wschodniej jest dużym wyzwaniem dla polskiej dyplomacji. Dużym, ale nie nie niemożliwym. Unia Europejska potrzebuje bowiem planu współpracy ze Wschodem, a Partnerstwo Wschodnie może taką rolę spełnić.
Polska i Szwecja dają projekt
W maju 2008 roku rządy Polski i Szwecji przedstawiły projekt Partnerstwa Wschodniego (PW), które miało bazować na Europejskiej Polityce Sąsiedztwa. Już w miesiąc później został on zaakceptowany przez Radę Europejską. W grudniu 2008 roku, już w czasie trwania globalnego kryzysu gospodarczego UE ustami szefa Komisji Europejskiej Jose Manuel Barroso potwierdziła wolę ściślejszej współpracy ze Wschodem oraz gotowość przeznaczenia na ten cel odpowiednich środków finansowych.
Co jest celem projektu?
Głównym założeniem Partnerstwa Wschodniego jest wzmacnianie procesów demokratycznych w krajach Europy Wschodniej, szczególnie Gruzji, Ukrainy, Mołdawii, Armenii oraz Azerbejdżanu. PW zakłada również współpracę ekonomiczną, która ma pomóc w restrukturyzacji gospodarek państw Europy Wschodniej. Projekt polsko-szwedzki przewiduje m.in. „wprowadzenie w długiej perspektywie ruchu bezwizowego, (...) ustanowienie pogłębionej Strefy Wolnego Handlu, (...) wsparcie UE dla reform sektorowych, rozwój kontaktów pomiędzy społecznościami (...), dostosowanie praw i norm wewnętrznych do standardów UE, zapewnienie i dystrybucja funduszy unijnych (...)” (za: Mirek Struś, Partnerstwo Wschodnie-szanse i zagrożenia, www.stosunkimiedzynarodowe.pl z dnia 25.08.2008r.).
Dyplomatyczny sukces Polski
Przyjęcie przez Brukselę projektu Partnerstwa Wschodniego jest jednym z największych sukcesów polskiej dyplomacji w ostatnim czasie. Dzięki niemu nasz kraj stał się rzecznikiem interesów państw Europy Wschodniej w UE. Można jednak zadać pytanie, czy PW ma realną szansę na realizację? Nie od dziś wiadomo, iż Unia do tej pory nie była szczególnie zainteresowana angażowaniem się w politykę na Wschodzie (głównie z powodu obawy przed reakcją Rosji, dla której Europa Wschodnia pozostaje „sferą żywotnych wpływów”). Część polityków państw UE, z prezydentem Francji Nicolasem Sarkozym na czele, jest bardziej zainteresowana tzw. projektem EuroMedu (Unii Śródziemnomorskiej). Ponad to istnieje uzasadniono obawa, że ważna inicjatywa Partnerstwa Wschodniego pozostanie jedynie w sferze idei, zabraknie bowiem konkretów i pieniędzy.
Polsko-Szwedzki projekt Partnerstwa Wschodniego jest szalenie istotny, szczególnie teraz, kiedy Europa ma za sobą konflikt rosyjsko-gruziński oraz kryzys energetyczny. Szukanie jak najszerszego poparcia dla inicjatywy wschodniej jest dużym wyzwaniem dla polskiej dyplomacji. Dużym, ale nie nie niemożliwym. Unia Europejska potrzebuje bowiem planu współpracy ze Wschodem, a Partnerstwo Wschodnie może taką rolę spełnić.
