Europa potrzebuje transplantacji
| 01.12.2009 | Autor: Aneta Kaczmarek | [ 0 komentarzy ] |
Transplantacja narządów dla wielu ludzi jest ostatnią szansą na życie.
Źródło: www.everystockphoto.com
- Podobne tematy:
- Znaczenie gospodarki opartej na wiedzy według zapisów strategii Europa 2020
- Konkurs dla dziennikarzy o nagrodę Unii Europejskiej w dziedzinie zdrowia
- Operacje wojskowe Unii Europejskiej w Demokratycznej Republice Konga
- Cała Europa - inne artykuły:
- Poznań Motor Show 2012 – relacja
- Rozpoczyna się 3 edycja konkursu na najlepszy paragon z podróży – „Paragoniada”!
- Urlop bez partnera? W tym szaleństwie jest metoda
Z końcem 2008 r. na transplantację oczekiwało 56 tys. obywateli UE. Każdego dnia spośród nich umiera kilkanaście osób. Te dane skłoniły Komisję Europejską do działań na rzecz dawstwa narządów.
Transplantacje w statystykach
W danych statystycznych poszczególnych krajów UE dostrzec można ogromne dysproporcje w liczbie dawców na milion mieszkańców - od 34,6 zmarłego dawcy w Hiszpanii, 21 - we Francji, 14,7 - w Polsce, 13,8 - w Wielkiej Brytanii, do 6 - w Grecji i tylko 0,5 w Rumunii (dane Rady Europy z 2004 r.). Około 15 do 30 proc. pacjentów umiera, nie doczekawszy się operacji. W 2006 r. była to liczba 5,5 tys. osób. Najczęściej wymagana jest transplantacja serca, płuca, nerki, wątroby lub trzustki. Te liczby pokazują, jak duże jest zapotrzebowanie na organy i jak niewielu jest dawców. Komisja Europejska prowadzi działania zachęcające państwa do współpracy w zakresie wymieniania się organami. Część krajów praktykuje takie sposoby, jednak ich odsetek jest znikomy i wciąż niewystarczający, by poprawić sytuację transplantologii.
Działania UE
Pod koniec ubiegłego roku Komisja Europejska zatwierdziła „Plan działania dotyczący dawstwa i przeszczepiania narządów (2009-2015): zacieśnianie współpracy między państwami członkowskimi”, w którym wyodrębniła 10 priorytetowych zadań wspólnych dla państw członkowskich. Głównym założeniem Komisji jest wyrównywanie i zapobieganie powstawaniu różnic pomiędzy krajami członkowskimi, które w sposób negatywny wpływają na bezpieczeństwo leczenia oraz utrudniają poszukiwania dawców oraz przydzielania narządów. Współpraca państw powinna zostać oparta na sprecyzowanych celach, wspólnych dla krajów członkowskich, które zawarte są w Planie i obejmują m.in.:
- wyznaczanie koordynatorów ds. transplantacji,
- promowanie programów poprawy jakości dawstwa narządów,
- promowanie wymiany najlepszych praktyk dotyczących programów dawstwa od żywych dawców,
- zwiększanie wiedzy i umiejętności komunikacyjnych pracowników służby zdrowia i grup wsparcia pacjentów na temat przeszczepiania narządów,
- ułatwianie identyfikacji dawców narządów w całej Europie oraz dawstwa ponad granicami, zwiększenie skuteczności ich systemów działań związanych z transplantacją,
- stworzenie systemu lub struktury wymiany narządów dla pacjentów w nagłych wypadkach i pacjentów „trudnych”,
- zebranie informacji w postaci rejestrów ułatwiających ocenę wyników po przeszczepie,
- zbudowanie wspólnego system akredytacji dla programów dawstwa, pobierania i przeszczepiania narządów.
Przyczyny problemów w transplantologii
Dysproporcje w liczbie dawców w poszczególnych krajach UE wynikają z różnorakich przyczyn i brak jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, skąd się one biorą. Poszczególne państwa praktykują inne metody rejestrowania dawców i przydzielania organów, przeznaczają różnej wielkości środki na wyszukiwanie dawców, niektóre nie posiadają odpowiedniego sprzętu do przeprowadzania transplantacji. Poważnym problemem w wielu krajach są również procedury prawne dotyczące uzyskania zgody dawcy na pobranie narządów oraz kwestie etyczne. Dla wielu osób oddanie organów zmarłych bliskich jest nie do zaakceptowania. Częściowym rozwiązaniem kwestii rosnącej liczby oczekujących na transplantacje ma być zaproponowana przez Komisję Europejska Karta Dawcy, która dołączana by była do ubezpieczenia zdrowotnego. Taki krok miałby pomóc w podjęciu decyzji o pobraniu narządu w przypadku nagłej śmierci.
Sytuacja w Polsce
W Polsce obowiązuje ustawa z 1 lipca 2005 r., która stanowi, że zmarły może być dawcą tkanek i narządów, jeśli za życia nie wyraził sprzeciwu. Zgoda rodziny lub bliskich zmarłego nie jest w krajowym ustawodawstwie konieczna. W praktyce jednak najczęściej lekarze informują rodzinę o woli zmarłego. Jeśli pozostawił on oświadczenie woli, na jego podstawie pobierają narządy do transplantacji. W innym przypadku rodzina może drogą sądową uniemożliwić ich pobranie. Oświadczenie woli dostępne jest na www.poltransplant.pl. Zaleca się poinformowanie rodziny o swojej decyzji i noszenie oświadczenia zawsze przy sobie.
Źródła:
www.ec.europa.eu
www.eduskrypt.pl



