Dyrektywa unijna wymierzona w raje podatkowe
| 14.11.2009 | Autor: Martyna Wendland | [ 0 komentarzy ] |
Raje podatkowe tracą na atrakcyjności dzięki regulacjom unijnym
Źródło: everystockphoto
- Wybierasz się do Andory?
- Zarezerwuj hotel w Andorze
- Wynajmij samochód w Andorze
- Chcesz pozyskać fundusze unijne?
- Złóż zapytanie ofertowe! >>
- Podobne tematy:
- Praca za granicą - Komisja zwiększa ochronę pracowników
- Rozporządzenia, dyrektywy i decyzje – prawnie wiążące akty UE
- Niemcy otwierają swój rynek pracy dla 8 państw
- Andora - inne artykuły:
- Praca w Belgii – wybrane prawa pracowników
- Andora, czyli górskie wycieczki
- Raje podatkowe w Europie na cenzurowanym
Raje podatkowe przynoszą fiskusowi straty na ogromną skalę. Fakt ten mobilizuje rządy, organizacje międzynarodowe do tworzenia regulacji antyrajowych. W jaki sposób UE walczy z rajami podatkowymi?
Dyrektywa wymierzona w raje podatkowe
Raje podatkowe przyciągają atrakcyjnymi regulacjami podatkowymi kapitał zagraniczny. Przedsiębiorcy transferujący środki do państw – „rajów” mogą znacznie obniżyć swoje zobowiązania podatkowe, na czym traci fiskus. Aby zapobiec tym stratom, powstają liczne regulacje antyrajowe. Jednym z takich dokumentów jest Dyrektywa nr 2003/48/WE z 3 czerwca 2003 r., regulująca głównie kwestie opodatkowania dochodów z odsetek. Dokument dotyczy wszystkich krajów Unii Europejskiej, niektórych państw nienależących do Unii, w których obywatele europejscy zwykli lokować swoje oszczędności (Liechtenstein, Szwajcaria, Księstwo Monako, San Marino, Andora), a także innych terenów zależnych od krajów europejskich.
Powyższe państwa zobowiązane są do przekazywania informacji o kwotach odsetek wypłacanych nierezydentom. Daje to fiskusowi możliwość określenia, czy podatnik uwzględnił dochód z tytułu odsetek w swoim zeznaniu podatkowym oraz czy kwota zapłaconego podatku jest odpowiednia (czy został zapłacony podatek za granicą, w kraju rezydencji podatnika). Przepływ informacji pozwala na skuteczną kontrolę i ogranicza straty fiskusa krajowego.
Okres przejściowy
Niektóre kraje - mianowicie Austria, Belgia, Luksemburg, terytoria zależne i stowarzyszone Wielkiej Brytanii i Holandii, Szwajcaria, Liechtenstein, Księstwo Monako, San Marino i Andora - wynegocjowały okres przejściowy w dostosowaniu się do regulacji, które zawiera dyrektywa lub możliwość stosowania ich w zmodyfikowany sposób. Państwa te zwolnione są z obowiązku przesyłania informacji o wypływających z kraju zobowiązaniach odsetkowych do momentu wygaśnięcia okresu przejściowego. Do tego czasu zobowiązane są do pobierania podatku u źródła od odsetek wypłacanych przez instytucje działające w tych państwach. Podatnik chroniony jest jednak przed zjawiskiem podwójnego opodatkowania metodą kredytu podatkowego, co oznacza, że podatek zapłacony za granicą może być odliczony od podatku należnego w kraju rezydencji, ale tylko do wysokości kwoty należnej w kraju siedziby.
Dopuszczalna jest także inna procedura. Beneficjent odsetek może przedłożyć w kraju, z którego pochodzą środki, odpowiednie dokumenty wskazujące na opodatkowanie dochodu w miejscu zamieszkania, co uchroni go od obowiązku płacenia podatku u źródła. W tym przypadku, kraj wypłacający środki odsetkowe jest zobligowany do standardowego wysłania informacji, jak to jest w przypadku typowego podlegania dyrektywie.
Dzięki regulacjom, takim jak powyższa Dyrektywa, środki gromadzone przez obywateli na zagranicznych kontach są bardziej efektywnie kontrolowane. Powinno to ograniczyć atrakcyjność lokowania oszczędności poza granicami ojczyzny, w takich państwach jak raje podatkowe.
Źródła:
www.eur-lex.europa.eu
www.e-podatnik.pl
www.edgp.gazetaprawna.pl



