Wspólna polityka handlowa i metody jej regulacji

Wspólna polityka handlowa

Wspólna polityka handlowa jest jedną z ważniejszych polityk wspólnotowych. Zniesienie barier handlowych między członkami UE i jednolite zasady importu oraz eksportu z państwami trzecimi okazały się jednym z najważniejszych osiągnięć Wspólnoty.

Jako polityka wyłącznie wspólnotowa wyklucza dowolność działania poszczególnych państw. Już na etapie akcesji są one zobligowane do wypowiedzenia dotychczasowych umów handlowych i włączenie się do systemu uregulowań Unijnych. Odpowiedzialnym za tę politykę jest Dyrektoriat Główny do spraw Handlu, będący częścią Komisji Europejskiej.

Specyfika wspólnej polityki handlowej

Głównymi elementami WPH (Wspólnej polityki handlowej) są uregulowania dotyczące ceł. Już od roku 1968 rozpoczął się okres znoszenia ceł i barier pozataryfowych między państwami członkowskimi, który znacznie usprawnił i zliberalizował handel na rynku wspólnotowym. Elementem uzupełniającym stała się wspólna taryfa celna. Jest to jednolite cło, jakie stosują wszystkie państwa UE w stosunku do danego państwa trzeciego lub grupy państw. Cła te dotyczą zarówno towarów wwożonych na teren Unii, jak i tych, opuszczających jej granice. Ustalenie wspólnej taryfy celnej oparte zostało na średniej arytmetycznej ceł, stosowanych do tej pory przez poszczególne państwa. Dodatkowo taryfa ta została sprzężona z uregulowaniami, jakie wynikają z członkostwa w Światowej Organizacji Handlu (WTO).

Umowy handlowe

Wspólna polityka handlowa regulowana jest umowami różnego typu. Do podstawowych należą standardowe umowy czysto handlowe. Można wśród nich wyróżnić umowy dwustronne, podpisywane przez Unię Europejską z pojedynczymi podmiotami, oraz umowy wielostronne, w których uregulowane zostają stosunki z kilkoma podmiotami jednocześnie.

Umowy mieszane

Kolejną grupą umów podpisywanych przez Wspólnoty są umowy mieszane. Są to umowy, które oprócz regulacji handlowych, mają w swojej treści także kwestie innego typu, najczęściej są to porozumienia polityczne. Także w tym wypadku możemy wyróżnić dwa ich typy. Pierwszym są umowy stowarzyszeniowe, zakładające przyszłe członkostwo podmiotów, z którymi są podpisywane. Przykładem są tutaj Układy Europejskie, jakie na początku lat 90-tych podpisała między innymi Polska. Drugi typ umów mieszanych nie ma w sobie komponentu mówiącego o planowanym przyszłym członkostwie. Obecnie najczęściej dotyczą one porozumień podpisywanych z krajami AKP (Azji, Karaibów i Pacyfiku), które mimo posiadania bliskich stosunków z Unią Europejską, nie są brane pod uwagę jako jej przyszli członkowie.

Preferencje jednostronne

Ostatnim typem uregulowań wspólnej polityki handlowej są środki jednostronne stosowane przez Unię Europejską. Są to głównie jednostronne preferencje w handlu, jakie UE ustala w stosunku do niektórych państw. Dotyczą one państw objętych systemem GSP do których należą kraje najbardziej zacofane gospodarczo. W ramach tych preferencji otrzymują one od Unii Europejskiej specjalne zasady handlu, mające jak najbardziej ułatwić rozwój gospodarczy. Do grupy państw objętych preferencjami należy też część państw AKP, które do tej pory nie podpisały z Unią umów bilateralnych.

źródło: europa.eu

• PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ:
  
• >> E-learning – efektywne nauczanie w Europie
• >> Grecja: Venizelos nie zgadza się na kontrolę budżetu

• TAGI:
• umowy handlowe
• ,
• umowy mieszane
• ,
• wph
• ,
• wspólna polityka handlowa
 
• KRAJE:
• Unia Europejska